Арг чаҳ сайли фанои барад ҳар чаҳ буд маро

ارگ چه سیل فنا برد هر چه بود مرا

з баҳр кард карами халъати вуҷӯди маро

ز بحر کرد کرم خلعت وجود مرا

зи банди васли либосии маро бурун оварад

ز بند وصل لباسی مرا برون آورد

Агар чаҳ ма чу каттони сӯхти тору пуди маро

اگر چه مه چو کتان سوخت تار و پود مرا

Ситораи сӯхтае буд чун шарари ҷонам

ستاره سوخته ای بود چون شرر جانم

зи қурби сӯхтагон равшанӣ фузуд маро

ز قرب سوختگان روشنی فزود مرا

зи умри рафтаи насибами ҷузи оҳ ҳасрат нест

ز عمر رفته نصیبم جز آه حسرت نیست

Ба ҷо намонда азон шамъи ғайри дӯди маро

به جا نمانده ازان شمع غیر دود مرا

Чунин ки рӯй маро карда бе ҳаёеи сахт

چنین که روی مرا کرده بی حیایی سخت

Аҷаб ки чеҳраи з силӣ шавад кабӯди маро

عجب که چهره ز سیلی شود کبود مرا

зи хуши айёрии ман санги имтиҳон доғ аст

ز خوش عیاری من سنگ امتحان داغ است

зи хиҷлат об шуд он кас ки озмуд маро

ز خجلت آب شد آن کس که آزمود مرا

Фиғон ки ҳамчу қалам нест аз нигуни бахтӣ

فغان که همچو قلم نیست از نگون بختی

Ба ғайри Рӯсияии ҳосил аз суҷуди маро

به غیر روسیهی حاصل از سجود مرا

Ба бенавои азин боғи пари самари соиб

به بینوایی ازین باغ پر ثمر صائب

Хушам , ки нест муҳобое аз ҳасуди маро

خوشم، که نیست محابایی از حسود مرا