Чаҳ эҳтиёҷ далеласт дар раҳили маро ?

چه احتیاج دلیل است در رحیل مرا؟

Чу сайл ҷазба дарёст баси далели маро

چو سیل جذبه دریاست بس دلیل مرا

Чаҳ ғами з оташ сӯзанда чун халили маро ?

چه غم ز آتش سوزنده چون خلیل مرا؟

Ки ишқ ӯ зи балоҳо буд кафили маро

که عشق او ز بلاها بود کفیل مرا

Чаҳ ҳоҷатаст ба раҳбар , ки гӯшаи чашмаш

چه حاجت است به رهبر، که گوشه چشمش

Кашад чу серума ба хеш аз ҳазор майли маро

کشد چو سرمه به خویش از هزار میل مرا

Алоҷи ташна дидор нест ҷузи дидор

علاج تشنه دیدار نیست جز دیدار

Ба чашм , мавҷ саробаст слсбили маро

به چشم، موج سراب است سلسبیل مرا

Накардааст чунон ишқ ӯ сбкрўҳм

نکرده است چنان عشق او سبکروحم

Ки кӯҳи ғам ба назарҳо кунад сақили маро

که کوه غم به نظرها کند ثقیل مرا

Ҳануз дар ҷигари санг буд чашмаи ман

هنوز در جگر سنگ بود چشمه من

Ки ишқ кард ба лаби ташнагони сиблати маро

که عشق کرد به لب تشنگان سبیل مرا

На ҳар шикори сазовор теғ истиғност

نه هر شکار سزاوار تیغ استغناست

Макаш ба доғи ҷигари гӯшаи халили маро

مکش به داغ جگر گوشه خلیل مرا

Чаро ситоиши бухл аз карам фузун накунам ?

چرا ستایش بخل از کرم فزون نکنم؟

Ки ҳаст миннати озодӣ аз бахили маро

که هست منت آزادی از بخیل مرا

Дарин бисоти ман он сайли пари шару шӯрам

درین بساط من آن سیل پر شر و شورم

Ки баҳр кӯча диҳад ҳамчу равад нили маро

که بحر کوچه دهد همچو رود نیل مرا

Азиз карда ишқу муҳаббатами соиб

عزیز کرده عشق و محبتم صائب

Шавад залил , фалак гар кунад залили маро

شود ذلیل، فلک گر کند ذلیل مرا