На дили зи олами пар ваҳшат орамида маро

نه دل ز عالم پر وحشت آرمیده مرا

Ки печу тоб ба занҷирҳо кашида маро

که پیچ و تاب به زنجیرها کشیده مرا

Раҳин ваҳшати хешам ки май барад ҳар дам

رهین وحشت خویشم که می برد هر دم

Ба сайри олами дигар , дили рамидаи маро

به سیر عالم دیگر، دل رمیده مرا

Чу Асия ки азуи оби гирди ангезад

چو آسیا که ازو آب گرد انگیزد

Ғубор дил шавад афзӯни зи оби дидаи маро

غبار دل شود افزون ز آب دیده مرا

Чу ҷоми аввали мино , сипеҳри сангини дил

چو جام اول مینا، سپهر سنگین دل

Ба хоки роҳгзри рехти ночшидаҳи маро

به خاک راهگذر ریخت ناچشیده مرا

Бурӣдаи боди забонаш ба теғи хомӯшӣ

بریده باد زبانش به تیغ خاموشی

Касе ки аз ту ба теғи забони бурӣдаи маро

کسی که از تو به تیغ زبان بریده مرا

Чигуна дасти навозиш маро диҳад таскин ?

چگونه دست نوازش مرا دهد تسکین؟

Накард кӯҳи ғаму дард , орамида маро

نکرد کوه غم و درد، آرمیده مرا

Ба қатраи тишнагии рег кам наме гардад

به قطره تشنگی ریگ کم نمی گردد

Чаҳ дил хунак шавад аз бодаи чакидаи маро ?

چه دل خنک شود از باده چکیده مرا؟

Нагаштааст ду то пуштам аз куҳансолӣ

نگشته است دو تا پشتم از کهنسالی

Ки қади зи бори гунаҳ чун камони хамидаи маро

که قد ز بار گنه چون کمان خمیده مرا

Даҳони шер ва палангаст маҳди роҳати ман

دهان شیر و پلنگ است مهد راحت من

зи баси забони маломатгарони гузидаи маро

ز بس زبان ملامتگران گزیده مرا

Нисори бӯса ӯ нақди ҷон чаро накунам ?

نثار بوسه او نقد جان چرا نکنم؟

Ки то расида ба лаб , ҷон ба лаби расидаи маро

که تا رسیده به لب، جان به لب رسیده مرا

Ба сад ҳазор санами сохт мубталои соиб

به صد هزار صنم ساخت مبتلا صائب

Дарин шукуфтаи чаман , дидаи надидаи маро

درین شکفته چمن، دیده ندیده مرا