Ба хок ва хӯн накушуд хасмии замонаи маро

به خاک و خون نکشد خصمیِ زمانه مرا

Ки тир каҷ гузарад рост аз нишонаи маро

که تیرِ کج گذرد راست از نشانه مرا

Дарин риёзи ман он булбули замини гирам

درین ریاض من آن بلبلِ زمین‌گیرم

Ки нест ҷузи гиреҳи боли хеши донаи маро

که نیست جز گرهِ بالِ خویش دانه مرا

Куҷост ҳалқаи домӣу гӯшаи қафасӣ ?

کجاست حلقهٔ دامیّ و گوشهٔ قفسی؟

Ки мор шуд хасу хошоки ошиёнаи маро

که مار شد خس و خاشاک آشیانه مرا

Балост хоби парешони дароз чун гардад

بلاست خوابِ پریشان دراز چون گردد

Чаҳ дилхушӣ буд аз умри ҷовдонаи маро ?

چه دلخوشی بود از عمرِ جاودانه مرا؟

Чу офтоб маро нест симу зар дар кор

چو آفتاب مرا نیست سیم و زر در کار

Ки ҳаст чеҳраи заррини худ , хазонаи маро

که هست چهرهٔ زرین خود، خزانه مرا

Ба ғайри гирд ятемӣ намонда чун гавҳар

به غیر گَردِ یتیمی نمانده چون گوهر

Умеди соҳили азин баҳри бекаронаи маро

امیدِ ساحل ازین بحرِ بیکرانه مرا

Аҷаб ки роҳ ба сари вақти ман баради дармон

عجب که راه به سر‌وقتِ من برد درمان

Чунин ки дард гирифтааст дар миёнаи маро

چنین که درد گرفته است در میانه مرا

Чигуна пой ба домани кашами дарин водӣ

چگونه پای به دامن کشم درین وادی

Ки мавҷи рег равонаст тозӣонаи маро

که موجِ ریگِ روان است تازیانه مرا

Ба хок шӯра кунад тухми покро ботил

به خاکِ شوره کند تخمِ پاک را باطل

Ситамгарӣ ки бурун оварад зи хонаи маро

ستمگری که برون آورد ز خانه مرا

Ба абри раҳмати ин баҳр , чашми бади мрсод !

به ابرِ رحمتِ این بحر، چشمِ بد مرساد!

Ки чун садафи з гуҳар кард обу донаи маро

که چون صدف ز گهر کرد آب و دانه مرا

Чунон фусурдаи зи вазъ ҷаҳон шудам соиб

چنان فسرده ز وضعِ جهان شدم صائب

Ки нест лиззат аз ашъори ошиқонаи маро

که نیست لذّت از اشعارِ عاشقانه مرا