Шикаст , нақш муродаст бӯрёии маро
شکست، نقشِ مرادست بوریای مرا
Насими фатҳ , қалам мекунад ливои маро
نسیمِ فتح، قلم می‌کند لوای مرا
зи бими дӯзах агар фориғами з ғифлат нест
ز بیمِ دوزخ اگر فارغم ز غفلت نیست
Ки медиҳад амали ман ҳамон сазои маро
که می‌دهد عملِ من همان سزای مرا
Назар ба дона кас нест сайри чашмон ро
نظر به دانهٔ کس نیست سیر‌چشمان را
Ба об , хушк буд гардиши Осиёи маро
به آب، خشک بود گردشِ آسیای مرا
Яке ҳазор шуд аз васл бе қарории дил
یکی هزار شد از وصلِ بی‌قراری دل
Накард серума , манзили хамаш дароӣ маро
نکرد سرمه، منزلِ خَمُش‌درای مرا
Расидааст ба ҷое гарони рикобии хоб
رسیده است به جایی گران‌رکابیِ خواب
Ки тўтёии қалам сохтааст пои маро
که توتیای قلم ساخته است پای مرا
Чунон ба пайкари ман заъф зӯр оварда аст
چنان به پیکرِ من ضعف زور آورده است
Ки фарқ нест зи қади дўто , Асои маро
که فرق نیست ز قدِّ دوتا، عصای مرا
зи бас ки нур басират намонда дар мардум
ز بس که نورِ بصیرت نمانده در مردم
Ба нарх хок нагиранд тўтёии маро
به نرخِ خاک نگیرند توتیای مرا
зи гармии талаб аз бас ки доғдор шуда аст
ز گرمیِ طلب از بس که داغدار شده است
Замини з хеш кунад давр , нақши пои маро
زمین ز خویش کند دور، نقشِ پای مرا
Шавад зи оби вузӯи тоза , доғҳои риё
شود ز آبِ وضو تازه، داغ‌های ریا
Магари шароб , намозӣ кунад радои маро
مگر شراب، نمازی کند ردای مرا
Ҳилол ид шавад ҳалқаи буруни дирам
هلالِ عید شود حلقهٔ برونِ درم
Шабӣ ки рӯй ту равшан кунад сарои маро
شبی که روی تو روشن کند سرای مرا
Марои зи неъмати дидор сайр натавон кард
مرا ز نعمتِ دیدار سیر نتوان کرد
Ки сохтанд нигуни косаи гадои маро
که ساختند نگون کاسهٔ گدای مرا
Назар ба сайқал мардум надорад оина ам
نظر به صیقلِ مردم ندارد آینه‌ام
Чу баҳр , муваҷҷаҳ ман медиҳад ҷилои маро
چو بحر، موجهٔ من می‌دهد جلای مرا
Ба санглох агар роҳи сайл ман уфтад
به سنگلاخ اگر راهِ سیلِ من افتد
Чунон рӯм ки касе нашунӯд садои маро
چنان روم که کسی نشنود صدای مرا
Наҳашт сабзаи хобида дар саросари боғ
نَهِشت سبزهٔ خوابیده در سراسرِ باغ
Ба андалеб чаҳ нисбат буд навой маро ?
به عندلیب چه نسبت بود نوای مرا؟
Қадами шимурдаи нуҳум бар бисоти гули соиб
قدم شمرده نهم بر بساطِ گل صائب
зи бас ки хори маломати гузидаи пои маро
ز بس که خارِ ملامت گزیده پای مرا