Лабат ба хӯни ҷигари шаста рӯй марҷон ро

لبت به خون جگر شسته روی مرجان را

Хати ту сохтаи хаси пӯш , оби ҳайвон ро

خط تو ساخته خس پوش، آب حیوان را

Лаби ақиқ ба дандон гирифтааст Суҳайл

لب عقیق به دندان گرفته است سهیل

зи даври дидаи магари себи он занхдонро ?

ز دور دیده مگر سیب آن زنخدان را؟

Ба остин , сари ашкам фурӯ наме ояд

به آستین، سر اشکم فرو نمی آید

Кафани зи атласи хӯни бас буд шаҳидон ро

کفن ز اطلس خون بس بود شهیدان را

Бишӯй нақши ватанро ба равад нил аз дил

بشوی نقش وطن را به رود نیل از دل

Ки нест оби мурувват ба чашм , ихвон ро

که نیست آب مروت به چشم، اخوان را

Ҷунуни ишқи зи фӯлод панҷа дорад ва ман

جنون عشق ز فولاد پنجه دارد و من

Ба тори ашк руфӯ мекунам гиребон ро

به تار اشک رفو می کنم گریبان را

Ҳар ончӣ дода қисмат буд равони пеши ор

هر آنچه داده قسمت بود روان پیش آر

Гарон макун ба дили худ қудуми меҳмон ро

گران مکن به دل خود قدوم مهمان را

Сафири хомаи соиби баланд чун гардид

صفیر خامه صائب بلند چون گردید

Нишаст шуълаи овоз , андалебон ро

نشست شعله آواز، عندلیبان را