Буд ба ҳифзи худои дили қавии заъифон ро
بود به حفظ خدا دل قوی ضعیفان را
Ки саҳми шери нигаҳбон буд Нитсаатон ро
که سهم شیر نگهبان بود نیستان را
Висоли каъба касеро ки дар назар бошад
وصال کعبه کسی را که در نظر باشد
Ба чашми ҷой чу мижгон диҳад муғелон ро
به چشم جای چو مژگان دهد مغیلان را
зи ҷисм , ҷони гунаҳкорро малолӣ нест
ز جسم، جان گنهکار را ملالی نیست
Ки дилпазир кунад бими қатл , зиндон ро
که دلپذیر کند بیم قتل، زندان را
зи ашки лаълии ман кӣ дилаш ба дард ояд ?
ز اشک لعلی من کی دلش به درد آید؟
Лабӣ ки хӯн ба ҷигар мекунад Бадахшон ро
لبی که خون به جگر می کند بدخشان را
зи холи кунҷи лаби ёр метавон донист
ز خال کنج لب یار می توان دانست
Ки чашмҳост ба дунбол , гӯшаи гирон ро
که چشم هاست به دنبال، گوشه گیران را
Дар он диёр ки он рӯй лола гаван бошад
در آن دیار که آن روی لاله گون باشد
Ба гул занад чамани оро дар гулистон ро
به گل زند چمن آرا در گلستان را
Фурӯғ рӯй ту чун мардумак сияҳ созад
فروغ روی تو چون مردمک سیه سازد
Ба чашми равзанаҳо офтоби тобон ро
به چشم روزنه ها آفتاب تابان را
зи шухии арақи шарм , сахт май тарсам
ز شوخی عرق شرم، سخت می ترسم
Ки доғдор кунад себи он занхдон ро
که داغدار کند سیب آن زنخدان را
зи гуфтугӯии шкрбори мӯр , наздик аст
ز گفتگوی شکربار مور، نزدیک است
Ки меҳр лаб шавад ангуштарии сулаймон ро
که مهر لب شود انگشتری سلیمان را
Чу гирдбод ба саргаштагӣ илм созад
چو گردباد به سرگشتگی علم سازد
Ҷунуни даврии ман хоки ин биёбон ро
جنون دوری من خاک این بیابان را
Буд ба синаи пари доғи ошиқон , марҳам
بود به سینه پر داغ عاشقان، مرهم
Туфайле ки кунад танг , ҷои меҳмон ро
طفیلیی که کند تنگ، جای مهمان را
Чу тухми сӯхтаи дилҳои қонеъ аз ғайрат
چو تخم سوخته دل های قانع از غیرت
Кунанд хӯн ба ҷигари абрҳои эҳсон ро
کنند خون به جگر ابرهای احسان را
зи зиндагӣ чаҳ ба каркас расад ба ҷузи мурдор ?
ز زندگی چه به کرکس رسد به جز مردار؟
Чаҳ лиззатаст зи умри дарози нодонро ?
چه لذت است ز عمر دراز نادان را؟
Фалаки зи гардиши чашмати чунон гурезон шуд
فلک ز گردش چشمت چنان گریزان شد
Ки аз ситора ба дандон гирифт домон ро
که از ستاره به دندان گرفت دامان را
зи базм май дили пари хӯни гирифта тар гардад
ز بزم می دل پر خون گرفته تر گردد
Ки хӯн фусурда кунад ҷӯши баҳр , марҷон ро
که خون فسرده کند جوش بحر، مرجان را
Сухани камоли пазиради зи мустамеъи соиб
سخن کمال پذیرد ز مستمع صائب
Гуҳар кунад садафи пок , ашки Нитсаон ро
گهر کند صدف پاک، اشک نیسان را