зи кӯҳи ғами дилу дасти кушодаро ғам нест

ز کوه غم دل و دست گشاده را غم نیست

Ки санг , бор нагардад ба дили фалохан ро

که سنگ، بار نگردد به دل فلاخن را

Далели ҷавҳар зотӣаст бо заъифони халқ

دلیل جوهر ذاتی است با ضعیفان خلق

Ки теғ тез рибоед зи хоки сӯзан ро

که تیغ تیز رباید ز خاک سوزن را

Накарда сайри дилу чашми хӯшаи чинон ро

نکرده سیر دل و چشم خوشه چینان را

Ба хона нақл макун зинҳор хирман ро

به خانه نقل مکن زینهار خرمن را

Гуноҳи мости шаби васл агар буд кӯтоҳ

گناه ماست شب وصل اگر بود کوتاه

Кунад ба мавсими ҳаҷи каъбаи ҷамъи доман ро

کند به موسم حج کعبه جمع دامن را

Ба куфру дайн шудаам аз сафои дили икрнг

به کفر و دین شده ام از صفای دل یکرنگ

Ки ранги зарф буд обҳои равшан ро

که رنگ ظرف بود آبهای روشن را

Миёни қаҳри худо ва аду машав ҳоил

میان قهر خدا و عدو مشو حایل

Ба интиқоми илоҳии гузори душман ро

به انتقام الهی گذار دشمن را

Чунон зи чашми бади хокёни ҳросонм

چنان ز چشم بد خاکیان هراسانم

Ки майл май кашам аз оҳ , чашми равзан ро

که میل می کشم از آه، چشم روزن را

Кашид ҳар ки зи хасми интиқоми худ соиб

کشید هر که ز خصم انتقام خود صائب

зи интиқоми худо амн кард душман ро

ز انتقام خدا امن کرد دشمن را

Макун далери нигоҳи он баёзи гардан ро

مکن دلیر نگاه آن بیاض گردن را

Ба тира шаб макунандӯда субҳи равшан ро

به تیره شب مکن اندوده صبح روشن را