зи ҳарфи сард чаҳ парвои равони сӯхтаро ?

ز حرف سرد چه پروا روان سوخته را؟

Ки ҳаст марҳами кофур , ҷони сӯхта ро

که هست مرهم کافور، جان سوخته را

зи бас ки аҳли саодати гурусна чашм шуданд

ز بس که اهل سعادت گرسنه چشم شدند

Ҳумо ба саги надиҳади устихони сӯхта ро

هما به سگ ندهد استخوان سوخته را

Назар ба неъмати алвон чаро сиёҳ кунад ?

نظر به نعمت الوان چرا سیاه کند؟

Ба хӯн чу лола занад ҳар ки нони сӯхта ро

به خون چو لاله زند هر که نان سوخته را

Ба ҳарфи ишқи дили доғдори ман зинда аст

به حرف عشق دل داغدار من زنده است

Ки оташи об ҳаётаст ҷони сӯхта ро

که آتش آب حیات است جان سوخته را

Ба доғи синаи ман даст ошно макунед

به داغ سینه من دست آشنا مکنید

Ки мечакад зи нафаси хӯни даҳони сӯхта ро

که می چکد ز نفس خون دهان سوخته را

Даҳан ба шикваи хунин чу лола боз макун

دهن به شکوه خونین چو لاله باز مکن

Ки марҳам аст хамӯшӣ забони сӯхта ро

که مرهم است خموشی زبان سوخته را

Мулоимати тамаъ аз зоҳидии хушки мадор

ملایمت طمع از زاهدان خشک مدار

Ки мағз , оҳ буд устихони сӯхта ро

که مغز، آه بود استخوان سوخته را

Тавон чу оҳӯии мишкӣн ба буии машки шинохт

توان چو آهوی مشکین به بوی مشک شناخت

зи ҳарфҳои ҷигарсӯз , ҷони сӯхта ро

ز حرفهای جگرسوز، جان سوخته را

Ба доғи орӣа муҳтоҷ нест синаи гарм

به داغ عاریه محتاج نیست سینه گرم

зи худ чароғ буд хонимони сӯхта ро

ز خود چراغ بود خانمان سوخته را

Насӯхт ҳар ки дарин раҳи нафас , наме донад

نسوخت هر که درین ره نفس، نمی داند

Ки сӯхтани пар ва боласт ҷони сӯхта ро

که سوختن پر و بال است جان سوخته را

Агар чаҳ хати дам субҳ ҷазост хубон ро

اگر چه خط دم صبح جزاست خوبان را

Шаби висол буд ошиқони сӯхта ро

شب وصال بود عاشقان سوخته را

зи доғи лола сиёҳӣ намеравад ҳаргиз

ز داغ لاله سیاهی نمی رود هرگز

зи дил чигуна барорам фиғони сӯхтаро ?

ز دل چگونه برآرم فغان سوخته را؟

Ба ишқи рағбати ман тоза мешавад соиб

به عشق رغبت من تازه می شود صائب

з ҳар ки май шинавами буии ҷони сӯхта ро

ز هر که می شنوم بوی جان سوخته را