Расонади абр ба ҷое гҳрФшонӣ ро

رساند ابر به جایی گهرفشانی را

Ки баради кӯҳи ғам аз синаҳо гаронӣ ро

که برد کوه غم از سینه ها گرانی را

Дарин ду ҳафта ки дар оташаст наъли баҳор

درین دو هفته که در آتش است نعل بهار

Мада чу лолаи зи кафи ҷоми арғавонӣ ро

مده چو لاله ز کف جام ارغوانی را

Мадори дасти зи таъмири дили дарин мавсим

مدار دست ز تعمیر دل درین موسم

Ки рехти лолау гули ранги шодмонӣ ро

که ریخت لاله و گل رنگ شادمانی را

Замин чу Хизр агар сабзпуш шуд чаҳ аҷаб

زمین چو خضر اگر سبزپوش شد چه عجب

Ки кард абри сиблати оби зиндагонӣ ро

که کرد ابر سبیل آب زندگانی را

Зуннору пуди раги абру риштаи борон

زنار و پود رگ ابر و رشته باران

Бисот айш шуд омодаи Комронӣ ро

بساط عیش شد آماده کامرانی را

Якеаст омадан ва рафтани сбкрўҳон

یکی است آمدن و رفتن سبکروحان

Азиздори раёҳини бӯстонӣ ро

عزیزدار ریاحین بوستانی را

Баҳор аз гул ва лолааст бар ҷиноҳи сафар

بهار از گل و لاله است بر جناح سفر

Мадаи зи дасти рикоби сабки аноне ро

مده ز دست رکاب سبک عنانی را

Чу нест як ду нафас беш зиндагӣ чун субҳ

چو نیست یک دو نفس بیش زندگی چون صبح

Ба хўшдлии гузарониди зиндагонӣ ро

به خوشدلی گذرانید زندگانی را

Маро ба олами боло далел шуд чун Хизр

مرا به عالم بالا دلیل شد چون خضر

Чаҳ Физҳости заминҳои осмонӣ ро

چه فیضهاست زمین های آسمانی را

Нишоти фасли баҳор ӣнқадар наме бошад

نشاط فصل بهار اینقدر نمی باشد

з сар гирифт ҳамоно ҷаҳони ҷавонӣ ро

ز سر گرفت همانا جهان جوانی را

Туро ки пой талаб нест ҳамчуи санги нишон

ترا که پای طلب نیست همچو سنگ نشان

Нигоҳи дори сари роҳи корвонӣ ро

نگاه دار سر راه کاروانی را

Буд ҳамеша ҷавони соиби он ки дарёбад

بود همیشه جوان صائب آن که دریابد

Замони давлати аббоси шоҳи сонӣ ро

زمان دولت عباس شاه ثانی را