Расидааст ба миъроҷи авҷи пастии мо

رسیده است به معراج اوج پستی ما

Ҳазор поя кам аз нестӣ аст ҳастӣ мо

هزار پایه کم از نیستی است هستی ما

Ба ҳар чаҳ чашм кушодем , ишқ ме бозем

به هر چه چشم گشادیم، عشق می بازیم

Гирифт рӯй заминро санами парастии мо

گرفت روی زمین را صنم پرستی ما

Насими субҳи фанои теғ бар каф устода аст

نسیم صبح فنا تیغ بر کف استاده است

Нафас чигуна برارد чароғ ҳастӣ мо ?

نفس چگونه برآرد چراغ هستی ما؟

Ба гӯш , хандаи миноӣ мегарон ояд

به گوش، خنده مینای می گران آید

зи бас ки ҳаст сбкрўҳ , хоби мастии мо

ز بس که هست سبکروح، خواب مستی ما

Ғизои рӯҳ ба тан май диҳем аз ғифлат

غذای روح به تن می دهیم از غفلت

Ба хеши хоки биболади зи тани парастии мо

به خویش خاک ببالد ز تن پرستی ما

Ғаниматаст дамии оби хуши дарин олам

غنیمت است دمی آب خوش درین عالم

Ба завқ об хумораст май парастии мо

به ذوق آب خمارست می پرستی ما

Шабӣ ки соя кунад май ба ҷоми мо соиб

شبی که سایه کند می به جام ما صائب

Сиёҳ рӯз нагардад чароғ ҳастӣ мо

سیاه روز نگردد چراغ هستی ما

Хониш
ғзл шморҳ 662 — ъндлӣб ⬇