Расед сабр ба фарёди бенавои мо

رسید صبر به فریاد بینوایی ما

Калиди рӯзӣ мо шуд шикастаи поеи мо

کلید روزی ما شد شکسته پایی ما

Аҷаб ки дидаи мо сайр гардад аз неъмат

عجب که دیده ما سیر گردد از نعمت

Ки сохтанд нигун , косаи гадои мо

که ساختند نگون، کاسه گدایی ما

Сабк чу абри баҳорони зи лолаи зор , гузашт

سبک چو ابر بهاران ز لاله زار، گذشت

зи хорзори маломати бараҳнаи поеи мо

ز خارزار ملامت برهنه پایی ما

зи лутфи бештар аз қаҳр длшкстаҳ шавем

ز لطف بیشتر از قهر دلشکسته شویم

зи санги сахттар афтодаи мумиёеи мо

ز سنگ سخت تر افتاده مومیایی ما

Ба нури орӣа муҳтоҷ нестем чу моҳ

به نور عاریه محتاج نیستیم چو ماه

Ки ҳаст аз нафаси хеши равшанои мо

که هست از نفس خویش روشنایی ما

намерасад ба ҳадафгар ба осмон рафта аст

نمی رسد به هدف گر به آسمان رفته است

Накарда тарки ҳаво , новаки ҳавои мо

نکرده ترک هوا، ناوک هوایی ما

зи бас чу ғунчаи пайкони гирифта дил гаштем

ز بس چو غنچه پیکان گرفته دل گشتیم

Насим даст кашид аз грҳгшоиии мо

نسیم دست کشید از گرهگشایی ما