Ҳазор ҳайф ки гул кард бенавои мо

هزار حیف که گل کرد بینوایی ما

Ба чашм обила омад бараҳнаи поеи мо

به چشم آبله آمد برهنه پایی ما

зи чарби нармии мо душманон далер шуданд

ز چرب نرمی ما دشمنان دلیر شدند

Хамири мояи ғами гашти мумиёеи мо

خمیر مایه غم گشت مومیایی ما

Чароғи дидаи равзани зи хонаи даргирад

چراغ دیده روزن ز خانه درگیرد

Ба офтоб расидааст равшанои мо

به آفتاب رسیده است روشنایی ما

зи домани назари аҳли ишқи поктрст

ز دامن نظر اهل عشق پاکترست

Замини майкада аз файзи порсоеи мо

زمین میکده از فیض پارسایی ما

Ба ҷомаи гули раъно ба бӯстон ояд

به جامه گل رعنا به بوستان آید

Гули изори туу чеҳраи ҳиноеи мо

گل عذار تو و چهره حنایی ما

Нишастааст чунон нақши мо дар он даргоҳ

نشسته است چنان نقش ما در آن درگاه

Ки офтоб буд доғи ҷабҳаи соеи мо

که آفتاب بود داغ جبهه سایی ما

Ту по ба доман манзил бикаш , ки то доман

تو پا به دامن منزل بکش، که تا دامن

Ҳазор марҳала дорад шикастаи поеи мо

هزار مرحله دارد شکسته پایی ما

зи ҳола моҳ шавад дар таҳи сипари пинҳон

ز هاله ماه شود در ته سپر پنهان

Агар баланд шавад оҳи бенавои мо

اگر بلند شود آه بینوایی ما

Куҷост гӯши сухани каш дар анҷумани соиб ?

کجاست گوش سخن کش در انجمن صائب؟

Ки ҷӯш кард шароби схнсроиии мо

که جوش کرد شراب سخنسرایی ما