Май мекунад хаёли тнки зарфи об ро

می می کند خیال تنک ظرف آب را

Вайронаи сайл май шимурди моҳтоб ро

ویرانه سیل می شمرد ماهتاب را

Дил метапад ба хӯни зи таманнои хештан

دل می تپد به خون ز تمنای خویشتن

Бар сих мекашад раги хомии кабоб ро

بر سیخ می کشد رگ خامی کباب را

Маҷнӯни каманди турра Лайлӣ кунад хаёл

مجنون کمند طره لیلی کند خیال

Бар рӯй дашт , ҷилваи мавҷи сароб ро

بر روی دشت، جلوه موج سراب را

Длмрдаҳ эй ки сар ба гиребони хоби барад

دلمرده ای که سر به گریبان خواب برد

Кофури сохт ёсумани моҳтоб ро

کافور ساخت یاسمن ماهتاب را

Ишқаст тарҷумони нафасҳои сӯхта

عشق است ترجمان نفس های سوخته

Оташ кунад тараннуми мурғи кабоб ро

آتش کند ترنم مرغ کباب را

Анбар ба рух фиканда ниқоб аз баҳори хеш

عنبر به رخ فکنده نقاب از بهار خویش

То дидааст он хат чун машки ноб ро

تا دیده است آن خط چون مشک ناب را

Зуннори чашм аз раг хобаст , зинҳор

زنار چشم از رگ خواب است، زینهار

Мижгони сифат ба чашми мадаи ҷой , хоб ро

مژگان صفت به چشم مده جای، خواب را

Тани даҳ ба бахти шӯр ки хобоандааст чарх

تن ده به بخت شور که خوابانده است چرخ

Аз субҳ дар намаки ҷигари офтоб ро

از صبح در نمک جگر آفتاب را

Аз пухтагӣаст ошиқ агар гиря кам кунад

از پختگی است عاشق اگر گریه کم کند

Хунобааст шоҳиди хомии кабоб ро

خونابه است شاهد خامی کباب را

эй гул ки мавҷи хандаи ?ут аз сар гузашта аст

ای گل که موج خنده ات از سر گذشته است

Омода бош гиряи талхи гулоб ро

آماده باش گریه تلخ گلاب را

Ман чун нафаси кашам , ки фаромӯш ме кунад

من چون نفس کشم، که فراموش می کند

Бар оташи изори ту мӯи печу тоб ро

بر آتش عذار تو مو پیچ و تاب را

Дар базми қурб , поси нафас доштан балост

در بزم قرب، پاس نفس داشتن بلاست

Зон даври умри зуди сроиди ҳубоб ро

زان دور عمر زود سرآید حباب را

Соиби чҳо ба чашм тмошоиён кунад

صائب چها به چشم تماشاییان کند

Рӯе ки сохт субҳи қиёмати ниқоб ро

رویی که ساخت صبح قیامت نقاب را