Теғи забон лоф набошад камол ро

تیغ زبان لاف نباشد کمال را

Моҳи тамоми зишти намояди ҳилол ро

ماه تمام زشت نماید هلال را

Дӯд аз ниҳоди оташ дӯзах баровард

دود از نهاد آتش دوزخ برآورد

Берун агар даҳуми арақи инфеъол ро

بیرون اگر دهم عرق انفعال را

Гули дидаи вари зи шабнами равшан гуҳар шавад

گل دیده ور ز شبنم روشن گهر شود

зи аҳли назари мсози ниҳони он ҷамол ро

ز اهل نظر مساز نهان آن جمال را

Дамро шимурдаи харҷ дар ойӣна хона кун

دم را شمرده خرج در آیینه خانه کن

Аз қилу қол тира макун аҳли ҳол ро

از قیل و قال تیره مکن اهل حال را

Тифлӣ ки дар ҷабалат ӯ ҳаст зиракӣ

طفلی که در جبلت او هست زیرکی

Аз гӯшвор ба шимурди гӯшмол ро

از گوشوار به شمرد گوشمال را

Ҳар гоҳи сояи ту наад рӯ ба кӯтаҳӣ

هر گاه سایه تو نهد رو به کوتهی

Чун офтоб бош муҳайёи завол ро

چون آفتاب باش مهیا زوال را

Машраб начидааст тааюн ба хештан

مشرب نچیده است تعین به خویشتن

Бошад ба ранги зарф , намоиши зулол ро

باشد به رنگ ظرف، نمایش زلال را

То зулфи мшкбор ту омад ба рӯй кор

تا زلف مشکبار تو آمد به روی کار

Дар ноф , машки хӯн ҷигар шуд ғизол ро

در ناف، مشک خون جگر شد غزال را

Раҳмаст бар касе ки зи кӯтоҳи дидагӣ

رحم است بر کسی که ز کوتاه دیدگی

Ҷӯяд дар обу оинаи он бемисол ро

جوید در آب و آینه آن بی مثال را

Равшани гуҳари з марг натарсад ки офтоб

روشن گهر ز مرگ نترسد که آفتاب

Бисёр дидааст пас сари завол ро

بسیار دیده است پس سر زوال را

Дар хомшии гурез ки аҳл камол кард

در خامشی گریز که اهل کمال کرد

Ин шеваи сутӯдаи басӣ бекамол ро

این شیوه ستوده بسی بی کمال را

Бепарда шуд чу ганҷ ба тороҷ ме равад

بی پرده شد چو گنج به تاراج می رود

Шӯҳрат балост мардуми пӯшидаи ҳол ро

شهرت بلاست مردم پوشیده حال را

Умеди илтиём , лаб соилон надошт

امید التیام، لب سایلان نداشت

Ҷӯади ту меҳр кард даҳони савол ро

جود تو مهر کرد دهان سؤال را

Банд аз забони баста ба ҳамдасти вошўд

بند از زبان بسته به همدست واشود

Шуд дасти бастаи серумаи гуфтори лол ро

شد دست بسته سرمه گفتار لال را

зи оҳистагӣ баланд шавад пояи сухан

ز آهستگی بلند شود پایه سخن

Соиб кашида дори Аннани хаёл ро

صائب کشیده دار عنان خیال را