Дар кӯии ишқ раҳ набӯд Ҷабраил ро

در کوی عشق ره نبود جبرئیل را

Пай кардааст тезии ин раҳи далел ро

پی کرده است تیزی این ره دلیل را

Бахти сияҳ гилӣм надорад ғами газанд

بخت سیه گلیم ندارد غم گزند

Ҳоҷат ба нил нест рух равад нил ро

حاجت به نیل نیست رخ رود نیل را

Хуршеду маи марои натавонади зи роҳи барад

خورشید و مه مرا نتواند ز راه برد

Ҳар шӯхи дидае нФрибди халил ро

هر شوخ دیده ای نفریبد خلیل را

Дил медиҳад ба ним тапиши арзи ҳоли худ

دل می دهد به نیم تپش عرض حال خود

Ҳоҷат ба нома бар набӯд Ҷабраил ро

حاجت به نامه بر نبود جبرئیل را

Дар базм аҳл дид , нигаҳи тарҷумон бас аст

در بزم اهل دید، نگه ترجمان بس است

Гул мезанем равзанаи қолу қил ро

گل می زنیم روزنه قال و قیل را

Бар зӯри худ мноз ки як мушти болу пар

بر زور خود مناز که یک مشت بال و پر

Дарҳами шикасти шавкати асҳоби фил ро

درهم شکست شوکت اصحاب فیل را

Ҳайронии ҷамоли ту гирдам ки карда аст

حیرانی جمال تو گردم که کرده است

Аз ҳасани сайри чашм , худои ҷамил ро

از حسن سیر چشم، خدای جمیل را

Гӯйанд бозгашти бахилон буд ба хок

گویند بازگشت بخیلان بود به خاک

Ҳошо ки ҳеҷ хоки пазиради бахил ро

حاشا که هیچ خاک پذیرد بخیل را

Ҳар ҷои ҳадиси аҳли сухан дар миён фитад

هر جا حدیث اهل سخن در میان فتد

Соиб бихон ту ин ғазал бебадӣл ро

صائب بخوان تو این غزل بی بدیل را