Шуд устихони зи даври фалаки тўтёи маро

شد استخوان ز دورِ فلک توتیا مرا

Борӣ дигар намонад дарин Асияи маро

باری دگر نماند درین آسیا مرا

Дарвешем ба сояи девор май барад

درویشیم به سایهٔ دیوار می‌برد

Ҳар чанд зери боли худ оради ҳумои маро

هر چند زیرِ بال خود آرد هما مرا

Фориғи зи ком ҳар ду ҷаҳонам ки карда аст

فارغ ز کامِ هر دو جهانم که کرده‌ است

Ҳайронии ҷамоли ту бе муддаои маро

حیرانیِ جمالِ تو بی‌مدّعا مرا

Дар ятемро чаҳ шиносади садаф ки чист

دُرِّ یتیم را چه شناسد صدف که چیست

Саҳласт агар сипеҳр надонад баҳои маро

سهل‌ است اگر سپهر نداند بها مرا

Меҳмони кишти хешам , агар нек агар бад аст

مهمانِ کِشتِ خویشم، اگر نیک اگر بد است

Ҳошо ки ҳеҷ шиква буд аз қазои маро

حاشا که هیچ شکوه بوَد از قضا مرا

Хашмаст хӯрдан ман ва айбаст пӯшишам

خشم‌ است خوردنِ من و عیب‌ است پوششم

Инаст аз замонаи либосу ғизои маро

این است از زمانه لباس و غذا مرا

Дар маънӣами фақир ва ба сӯрати тавонгарам

در معنیم فقیر و به صورت توانگرم

Чун ғунча ҳаст хирқа ба зери қабои маро

چون غنچه هست خرقه به زیرِ قبا مرا

Пой ба хоби рафтаи кӯҳи таҳаммулам

پایِ به خواب رفتهٔ کوهِ تحمّلم

Натавон ба теғ кард зи домани ҷудои маро

نتوان به تیغ کرد ز دامن جدا مرا

Аз кӯҳи ғам агар чаҳ ду то гашта қоматам

از کوهِ غم اگر چه دو تا گشته قامتم

Нашикастааст обила дар зери пои маро

نشکسته است آبله در زیرِ پا مرا

Хӯн дар талоши ҷома алвон наме хӯрам

خون در تلاشِ جامهٔ الوان نمی‌خورم

Солӣ басаст каъбаи сифати як қабои маро

سالی بس است کعبه‌صفت یک قبا مرا

Аз чархи миннати пари коҳӣ наме кашам

از چرخِ منّت پرِ کاهی نمی‌کشم

Гар устихони з дард шавад каҳрабои маро

گر استخوان ز درد شود کهربا مرا

Аз сояам агар чаҳ ба давлат расанд халқ

از سایه‌ام اگر چه به دولت رسند خلق

Як мушт устихон набӯд чун ҳумои маро

یک مشت استخوان نبوَد چون هما مرا

Соиб набастааст касе пои сайри ман

صائب نبسته است کسی پای سِیرِ من

Зиндон шудааст банди гарони вафои маро

زندان شده است بندِ گران وفا مرا