Ғамгини ним ки халқ шуморанд бади маро

غمگین نیم که خلق شمارند بد مرا

Наздик мекунад ба худо , дасти ради маро

نزدیک می کند به خدا، دست رد مرا

Гӯ дайгарӣ макун талаби ман , ки лутфи ҳақ

گو دیگری مکن طلب من، که لطف حق

Ҳар рӯзи панҷ бор талаб мекунад маро

هر روز پنج بار طلب می کند مرا

Кайфиятам чу бода ангур шуд зиёд

کیفیتم چو باده انگور شد زیاد

Чандон ки зад ба фарқ , ҳаводиси лагади маро

چندان که زد به فرق، حوادث لگد مرا

Шуд ҷӯши халқи пардаи чашми худошинос

شد جوش خلق پرده چشم خداشناس

Ғофили з баҳр кард ҳуҷуми збди маро

غافل ز بحر کرد هجوم زبد مرا

Май рехти ашки гарми зи мижгони офтоб

می ریخت اشک گرم ز مژگان آفتاب

Рӯзӣ ки буд оина зер намад маро

روزی که بود آینه زیر نمد مرا

Тарсондааст чашми марои хори интиқом

ترسانده است چشم مرا خار انتقام

Бозӣ намедиҳад гул рӯй сабади маро

بازی نمی دهد گل روی سبد مرا

Чун лаъл агар чаҳ дар ҷигари санг хора ам

چون لعل اگر چه در جگر سنگ خاره ام

Аз нури офтоб мадад мерасад маро

از نور آفتاب مدد می رسد مرا

Қорун шудам зи доғ , ҳамоно дарин бисот

قارون شدم ز داغ، همانا درین بساط

Ишқ ту ёфтааст ҳамин муътамади маро

عشق تو یافته است همین معتمد مرا

Чандон ки пои зи кӯии харобот май кашам

چندان که پا ز کوی خرابات می کشم

Оби равони ҳукми қазо май баради маро

آب روان حکم قضا می برد مرا

Соиби миёни тозаи хаёлони Исфаҳон

صائب میان تازه خیالان اصفهان

Бас бошад ин ғазал , гул рӯй сабади маро

بس باشد این غزل، گل روی سبد مرا