Аз гирди хат , фузуд муҳаббат ба дили маро

از گرد خط، فزود محبت به دل مرا

Пой ба хоби рафта фурӯ шуд ба гули маро

پای به خواب رفته فرو شد به گل مرا

Ҳар шиквае ки ҳаст , зи дармон буд маро

هر شکوه ای که هست، ز درمان بود مرا

Варна з дард нест ғуборӣ ба дили маро

ورنه ز درد نیست غباری به دل مرا

Озодагӣ чу сарв буд узрхоҳи ман

آزادگی چو سرو بود عذرخواه من

Дасти тиҳии з халқ надорад хаҷали маро

دست تهی ز خلق ندارد خجل مرا

Дӯзах фусурда мешавад аз мушти оби ман

دوزخ فسرده می شود از مشت آب من

Дорад зи бас ки шарми гунаҳи мунфаили маро

دارد ز بس که شرم گنه منفعل مرا

Бошад чу нақши пои замини гир , барқу бод

باشد چو نقش پای زمین گیر، برق و باد

Дар кӯчае ки рафтаи фурӯи по ба гули маро

در کوچه ای که رفته فرو پا به گل مرا

Ман каз ягонагӣ дар тавҳид май занам

من کز یگانگی در توحید می زنم

Тарсами ду зулфи ёри намояди ду дили маро

ترسم دو زلف یار نماید دو دل مرا

Бепарда кардам ончӣ набоист карданам

بی پرده کردم آنچه نبایست کردنم

Ҳошо ки афви ёри намояди хаҷали маро

حاشا که عفو یار نماید خجل مرا

Дуздидаам чу захм азон теғи обҳо

دزدیده ام چو زخم ازان تیغ آبها

эй вои теғ ӯ накунадгар бҳли маро

ای وای تیغ او نکند گر بحل مرا

Соиби зи доғи ишқи шикоят чисон кунам ?

صائب ز داغ عشق شکایت چسان کنم؟

Каз қайд ақл дод наҷоти ин сҷли маро

کز قید عقل داد نجات این سجل مرا