Аз бас гирифт танагии дил дар миёни маро

از بس گرفت تنگی دل در میان مرا

Дар коми ҳамчу ғунча нагардад забони маро

در کام همچو غنچه نگردد زبان مرا

Аз боли саъии қӯти парвоз рафта аст

از بال سعی قوت پرواز رفته است

Варна даҳони мор буд ошёни маро

ورنه دهان مار بود آشیان مرا

Аз фикри ризқ , чок чу гандум ба дил фитод

از فکر رزق، چاک چو گندم به دل فتاد

Афканд дар танури сад андешаи нони маро

افکند در تنور صد اندیشه نان مرا

Холи ту ҳар чаҳ май барад аз кӣса ман аст

خال تو هر چه می برد از کیسه من است

Ин дузд ёфтааст дарин корвони маро

این دزد یافته است درین کاروان مرا

Барад аз дилами ҳавои ватанро хаёли давр

برد از دلم هوای وطن را خیال دور

Фикри ғариб , кард ғариби ҷаҳони маро

فکر غریب، کرد غریب جهان مرا

Аз остони дил ба чаҳ ҷониб сафар кунам ?

از آستان دل به چه جانب سفر کنم؟

Шҳпр шикастааст дарин ошёни маро

شهپر شکسته است درین آشیان مرا

Дар шукри новаки ту чаро кӯтаҳӣ кунам ?

در شکر ناوک تو چرا کوتهی کنم؟

Парвардааст мағзи азин устихони маро

پرورده است مغز ازین استخوان مرا

Нофи маро ба теғ хамӯшӣ бурӣда анд

ناف مرا به تیغ خموشی بریده اند

Натавон гиреҳ гушӯд ба теғ аз забони маро

نتوان گره گشود به تیغ از زبان مرا

Шаҳбози ман зи дасти шаҳон туъма ме хӯрд

شهباز من ز دست شهان طعمه می خورد

Натавон чу саг фирефт ба ҳар устихони маро

نتوان چو سگ فریفت به هر استخوان مرا

Раҳмӣ каз иштиёқи қад чун хаданги ту

رحمی کز اشتیاق قد چون خدنگ تو

Хамёза хона кард ба дил чун камони маро

خمیازه خانه کرد به دل چون کمان مرا

Аз интизори дидаи ёқӯб бохтан

از انتظار دیده یعقوب باختن

Як чашмаи матоъ буд аз дукони маро

یک چشمه متاع بود از دکان مرا

Соиб шавад шукуфтаи гул аз нолаҳои ман

صائب شود شکفته گل از ناله های من

Домани кашон ба боғи баради боғбони маро

دامن کشان به باغ برد باغبان مرا