Саргаштаи сохт холи длороӣ ӯ маро

سرگشته ساخت خالِ دلارای او مرا

Паргор кард нуқтаи савдоӣ ӯ маро

پرگار کرد نقطهٔ سودای او مرا

Ҳар пора дошт аз дили ман олам дигар

هر پاره داشت از دلِ من عالم دگر

Шероза кард зулфи длороӣ ӯ маро

شیرازه کرد زلفِ دلارای او مرا

Гаштами тамоми чашм ва ҳамон чашм баста ам

گشتم تمام چشم و همان چشم بسته‌ام

Ҳайрат фузуд бас ки тамошоӣ ӯ маро

حیرت فزود بس که تماشای او مرا

Май буд кош дард гирифторем яке

می‌بود کاش دردِ گرفتاریم یکی

Пайванд дигараст ба ҳар ҷой ӯ маро

پیوندِ دیگرست به هر جای او مرا

Чун об сар диҳад ба хиёбони боғи хулд

چون آب سر دهد به خیابان باغِ خُلد

Дар ҳар назораи қомати раъноӣ ӯ маро

در هر نظاره قامتِ رعنای او مرا

Хӯни ҳазор бӯса ба дил ҷӯш ме занад

خونِ هزار بوسه به دل جوش می‌زند

Аз дидани ҳинои кафи пой ӯ маро

از دیدن حنای کفِ پای او مرا

Чун кӯҳи таври мағзи маро серума ме кунад

چون کوهِ طور مغزِ مرا سرمه می‌کند

Барқӣ ки дар диласт зи симоӣ ӯ маро

برقی که در دل است ز سیمای او مرا

Аз ишқи ҷой шиква намондааст дар дилам

از عشق جای شِکوه نمانده است در دلم

Лутф баҷост ранҷиши биҷоӣ ӯ маро

لطفِ بجاست رنجشِ بیجای او مرا

Иқболи ишқи сохт ба васлами умедвор

اقبالِ عشق ساخت به وصلم امیدوار

Варна зиёд буд таманноӣ ӯ маро

ورنه زیاد بود تمنای او مرا

намедошт коши ҳавсилаи як нигоҳи давр

می‌داشت کاش حوصله یک نگاهِ دور

Шавқӣ ки май барад ба тамошоӣ ӯ маро

شوقی که می‌برد به تماشای او مرا

Хизр оварад буруни зи сиёҳии гилӣми хеш

خضر آورد برون ز سیاهی گلیمِ خویش

эй ақли вогузор ба савдоӣ ӯ маро

ای عقل واگذار به سودای او مرا

Дар кор нест шишау паймона дигар

در کار نیست شیشه و پیمانهٔ دگر

Соиб басаст наргиси Шаҳлоӣ ӯ маро

صائب بس است نرگسِ شهلای او مرا