Аз бода чун кунад арақ олуд моҳ ро

از باده چون کند عرق آلود ماه را

Дар чашм офтоб бисӯзад нигоҳ ро

در چشم آفتاب بسوزد نگاه را

Корам ба Юсуфӣаст ки аз ҷилваҳои шӯх

کارم به یوسفی است که از جلوه های شوخ

Дар рақс гирдбод фикандааст чоҳ ро

در رقص گردباد فکنده است چاه را

Бар сафҳаи изори ту , аз нуқтаҳои хол

بر صفحه عذار تو، از نقطه های خال

Кардааст калаки сунъи нишони бӯсаи гоҳ ро

کرده است کلک صنع نشان بوسه گاه را

Тӯмори ноумедии мо ногушӯданӣ аст

طومار ناامیدی ما ناگشودنی است

Печидаем дар гиреҳи ашк , оҳ ро

پیچیده ایم در گره اشک، آه را

Ишқаст ғмгсори дили нотавони мо

عشق است غمگسار دل ناتوان ما

Барқаст шамъ бар сари болини гиёҳ ро

برق است شمع بر سر بالین گیاه را

Умед раҳматаст Аннани тоб , варна ҳаст

امید رحمت است عنان تاب، ورنه هست

Оҳи надоматӣ ки бисӯзад гуноҳ ро

آه ندامتی که بسوزد گناه را

Чун сабза аз гаронӣ мо монад зери санг

چون سبزه از گرانی ما ماند زیر سنگ

Шавқӣ ки сохт шҳпри девор , коҳ ро

شوقی که ساخت شهپر دیوار، کاه را

Бо дидаи надидаи ошиқ чҳо кунад

با دیده ندیده عاشق چها کند

Рӯе каз офтоби ду дил карда моҳ ро

رویی کز آفتاب دو دل کرده ماه را

Чун хок мекунанд ба сари оҳӯони чин

چون خاک می کنند به سر آهوان چین

Дар рӯзгори зулфи ту машки сиёҳ ро

در روزگار زلف تو مشک سیاه را

Ҳар ғунчае ки ҳаст дарин боғу бӯстон

هر غنچه ای که هست درین باغ و بوستان

Дорад азу шикастани тарафи кулоҳ ро

دارد ازو شکستن طرف کلاه را

Соиби ҳамон зи даврии раҳ шиква ме кунем

صائب همان ز دوری ره شکوه می کنیم

Хобида кард ғифлати мо гарчи роҳ ро

خوابیده کرد غفلت ما گرچه راه را