Рӯяти зи ҳола ҳалқа кунад номи моҳ ро

رویت ز هاله حلقه کند نام ماه را

Дилсард аз офтоб кунад субҳгоҳ ро

دلسرد از آفتاب کند صبحگاه را

Ҳар ҷилвае зи қади қиёмати хироми ту

هر جلوه ای ز قد قیامت خرام تو

Аз дили нафаси гусастаи буруни оради оҳ ро

از دل نفس گسسته برون آرد آه را

Дар дидаи нзоргёни майл серума кард

در دیده نظارگیان میل سرمه کرد

Рухсори оташини ту мади нигоҳ ро

رخسار آتشین تو مد نگاه را

Аз хат расад ба нашаву намои сабзаи умед

از خط رسد به نشو و نما سبزه امید

Борон буд зиёдтар , абри сиёҳ ро

باران بود زیادتر، ابر سیاه را

То бар саршикаста навозӣаст офтоб

تا بر سرشکسته نوازی است آفتاب

Парвое аз шикастан худ нест моҳ ро

پروایی از شکستن خود نیست ماه را

Сустӣ макун ки ҷозибаи каъбаи умед

سستی مکن که جاذبه کعبه امید

Бисёр карда шҳпри девор , коҳ ро

بسیار کرده شهپر دیوار، کاه را

Мустағнӣ аз далел буд дил чу огаҳ аст

مستغنی از دلیل بود دل چو آگه است

Нанамудаи кас ба қиблаи намои қиблаи гоҳ ро

ننموده کس به قبله نما قبله گاه را

Ҷой қарор нест дарин тираи хокдон

جای قرار نیست درین تیره خاکدان

Дар баҳри ҳамчу сайл фишон гирди роҳ ро

در بحر همچو سیل فشان گرد راه را

Ҷое ки баҳру кон , лаб хушкасту чашм тар

جایی که بحر و کان، لب خشک است و چشم تر

Пайдост то чаҳ қадар буд хоки роҳ ро

پیداست تا چه قدر بود خاک راه را

Чун сархушон макун ба ямину ясори майл

چون سرخوشان مکن به یمین و یسار میل

Аз арзи раҳ дароз макун тӯли роҳ ро

از عرض ره دراز مکن طول راه را

Шерозаи қаламрави касрати з ваҳдат аст

شیرازه قلمرو کثرت ز وحدت است

Дорад илми бпои зи стодни сипоҳ ро

دارد علم بپا ز ستادن سپاه را

Болу пар ниҳол умедаст хоки пок

بال و پر نهال امیدست خاک پاک

Зинҳори вақт субҳ макун фӯти оҳ ро

زنهار وقت صبح مکن فوت آه را

Соиб мабош дар садади маъзират ки нест

صائب مباش در صدد معذرت که نیست

Беҳтари зи инфеъол , шафиъии гуноҳ ро

بهتر ز انفعال، شفیعی گناه را