Тоъат кунад сиришки надомати гуноҳ ро

طاعت کند سرشک ندامت گناه را

Резиш сифед мекунад абри сиёҳ ро

ریزش سفید می کند ابر سیاه را

Нақсӣ ба саракашони з тавозуъ наме расад

نقصی به سرکشان ز تواضع نمی رسد

Ҳасан аз шикастагӣ шавад афзӯни кулоҳ ро

حسن از شکستگی شود افزون کلاه را

зи афтодагӣ ба маснади иззат расида аст

ز افتادگی به مسند عزت رسیده است

Юсуф кунад чигуна фаромӯш , чоҳро ?

یوسف کند چگونه فراموش، چاه را؟

Аз ишқи пок , доира ҳасан шуд тамом

از عشق پاک، دایره حسن شد تمام

Оғӯши ҳолаи сохт камарбастаи чоҳ ро

آغوش هاله ساخت کمربسته چاه را

То гашти равшанам ки ба ҷое наме расад

تا گشت روشنم که به جایی نمی رسد

Кардам гиреҳ чу лола ба дили дӯди оҳ ро

کردم گره چو لاله به دل دود آه را

Мушкил ки хати сабз ба инсоф оварад

مشکل که خط سبز به انصاف آورد

Он чашми ним масти фаромӯши нигоҳ ро

آن چشم نیم مست فراموش نگاه را

Хоҳад ба сад ниёзи зи даргоҳ бе ниёз

خواهد به صد نیاز ز درگاه بی نیاز

Соиби давоми давлати аббоси шоҳ ро

صائب دوام دولت عباس شاه را