Бо зулф кор нест рухи ёри дида ро

با زلف کار نیست رخ یار دیده را

Раҳ мегазад чу мор , ба манзили расида ро

ره می گزد چو مار، به منزل رسیده را

Беҳасан нест хилвати ойӣнаи машрабон

بی حسن نیست خلوت آیینه مشربان

Маъшӯқ дар канор буд поки дида ро

معشوق در کنار بود پاک دیده را

Бисёр захм ҳаст ки хокаст марҳамаш

بسیار زخم هست که خاک است مرهمش

Натавон ба ришта дӯхт даҳони дарида ро

نتوان به رشته دوخت دهان دریده را

Доими зи хуй худ кашад озори бдгҳр

دایم ز خوی خود کشد آزار بدگهر

Хӯнаст шер , кӯдаки пистони гузида ро

خون است شیر، کودک پستان گزیده را

Зиндони ҷони пок буд тангнои ҷисм

زندان جان پاک بود تنگنای جسم

Дар хам қарор нест шароби расида ро

در خم قرار نیست شراب رسیده را

Моро мабар ба боғ ки аз сайри лолаи зор

ما را مبر به باغ که از سیر لاله زار

Як доғи сад ҳазор шавад доғи дида ро

یک داغ صد هزار شود داغ دیده را

Аз дард бехабар буд он кас ки ме кунад

از درد بی خبر بود آن کس که می کند

Бо саги гузидаи нисбати мардуми гузида ро

با سگ گزیده نسبت مردم گزیده را

Бо қади хами зи умри иқомати тамаъи мадор

با قد خم ز عمر اقامت طمع مدار

Дар оташаст наъл , камон кашида ро

در آتش است نعل، کمان کشیده را

Дар баҳри танги зарфи ҷаҳон , чанд чун ҳубоб

در بحر تنگ ظرف جهان، چند چون حباب

Дар дил гиреҳ кунам нафас орамидаро ?

در دل گره کنم نفس آرمیده را؟

Аз суҳбати хасис ҳазар кун ки ме шавад

از صحبت خسیس حذر کن که می شود

Як барги коҳ , монеъи парвози дида ро

یک برگ کاه، مانع پرواز دیده را

Дар илми ошнои он чашм оҷизаст

در علم آشنایی آن چشم عاجزست

Соиб ки ром кард ғизоли рамида ро

صائب که رام کرد غزال رمیده را