Афтодагӣ баровард аз хоки дона ро

افتادگی برآورد از خاک دانه را

Гарданкашӣ ба хоки нишонди нишона ро

گردنکشی به خاک نشاند نشانه را

Он булбулам ки дидани бол шикаста ам

آن بلبلم که دیدن بال شکسته ام

Аз оби чашм дом кунад сабзи дона ро

از آب چشم دام کند سبز دانه را

Кӯи ҷазбае ки то нафас аз дили бароварам

کو جذبه ای که تا نفس از دل برآورم

Хошок гирдбод кунам ошиёна ро

خاشاک گردباد کنم آشیانه را

Дар перӣ аз сиришки надомати мадори даст

در پیری از سرشک ندامت مدار دست

Башикан ба оби субҳ , хумори шабона ро

بشکن به آب صبح، خمار شبانه را

Моро баҳам мазан ба зибардастӣ эй сипеҳр

ما را بهم مزن به زبردستی ای سپهر

Каз мӯӣ дарҳамаст хатар , дасти шона ро

کز موی درهم است خطر، دست شانه را

Тарсам ба аҷзи ҳамли намоянд , агар на ман

ترسم به عجز حمل نمایند، اگر نه من

Шарманда мекунам ба таҳаммули замона ро

شرمنده می کنم به تحمل زمانه را

Аз зоҳидии хушки ҳадис гуҳар мапурс

از زاهدان خشک حدیث گهر مپرس

Каз баҳр нест баҳра ба ҷузи хаси карона ро

کز بحر نیست بهره به جز خس کرانه را

Дар худ гумони манзалатӣ ҳар киро ки ҳаст

در خود گمان منزلتی هر که را که هست

Бар садр ихтиёр кунад остона ро

بر صدر اختیار کند آستانه را

Ваҳшат кунад зи худ дили равшан , чаҳ ҷои халқ

وحشت کند ز خود دل روشن، چه جای خلق

Як тан , ҳазор тан буд ойӣнаи хона ро

یک تن، هزار تن بود آیینه خانه را

Бо неку бад чу оинаи яксон сулӯк кун

با نیک و بد چو آینه یکسان سلوک کن

Кин захмҳо зи мӯӣ шикофӣаст шона ро

کاین زخم ها ز موی شکافی است شانه را

Соиб сабур бош ки дар рӯзгори мо

صائب صبور باش که در روزگار ما

Аз даст додаанд Аннани замона ро

از دست داده اند عنان زمانه را