Равшани зи доғҳои ниҳони сози сина ро

روشن ز داغ های نهان ساز سینه را

Аз пушт , рӯ шинос кун ин обгина ро

از پشت، رو شناس کن این آبگینه را

Як дам буд гирифтагии моҳу офтоб

یک دم بود گرفتگی ماه و آفتاب

Равшани гуҳар ба дили надиҳади ҷои кӣна ро

روشن گهر به دل ندهد جای کینه را

Дорад туро ҳамеша муаззаби фишори қабр

دارد ترا همیشه معذب فشار قبر

Аз гирди кӣна то накунӣ поки сина ро

از گرد کینه تا نکنی پاک سینه را

Бе оҳи сарди дил ба мақомӣ наме расад

بی آه سرد دل به مقامی نمی رسد

Мавҷи хатар буд пару боли ин сафина ро

موج خطر بود پر و بال این سفینه را

Бо ҷисм , рӯҳии ман чу масеҳо кунад урӯҷ

با جسم، روحی من چو مسیحا کند عروج

Шаҳбози ман ба ҷо нагузорад нишина ро

شهباز من به جا نگذارد نشینه را

Дил мекунам ба хати хуш азон зулфи мшкбор

دل می کنم به خط خوش ازان زلف مشکبار

Таҳи ҷуръае басаст хумори шбинаҳ ро

ته جرعه ای بس است خمار شبینه را

Аз ҳарфи всўти хурда ҷон меравад ба бод

از حرف وصوت خرده جان می رود به باد

Аз боди дасти ҳифзи намои ин хазина ро

از باد دست حفظ نما این خزینه را

Дар сина буд меҳри Рахш то хаташ дамид

در سینه بود مهر رخش تا خطش دمید

Охир ба хати ёри расонадами сафина ро

آخر به خط یار رساندم سفینه را

Соиб ба орзӯии дили худ наме рисӣ

صائب به آرزوی دل خود نمی رسی

То пок аз орзӯ накунӣ лавҳи сина ро

تا پاک از آرزو نکنی لوح سینه را