Шуд бе сафои зи хоки сияҳи косаи оби мо

شد بی صفا ز خاک سیه کاسه آب ما

Охир ба ранги зарфи баромади шароби мо

آخر به رنگ ظرف برآمد شراب ما

Аз ашки талхи мо каф хокӣ нагашт сабз

از اشک تلخ ما کف خاکی نگشت سبز

Нагирифт дасти ҳеҷ сабуеи шароби мо

نگرفت دست هیچ سبویی شراب ما

Мо бо хаёл рӯй ту дар хоб рафта ем

ما با خیال روی تو در خواب رفته ایم

Юсуфи ниқоби бастаи даройад ба хоби мо

یوسف نقاب بسته درآید به خواب ما

Дар қулзумӣ ки мавҷ буд теғи обдор

در قلزمی که موج بود تیغ آبدار

Аз саргузашти хеш чаҳ гуяд ҳубоби мо ?

از سرگذشت خویش چه گوید حباب ما؟

То чанд зери хирқаи қадаҳро ниҳон кунем ?

تا چند زیر خرقه قدح را نهان کنیم؟

Дар пушти кӯҳ чанд буд офтоби мо ?

در پشت کوه چند بود آفتاب ما؟

Моро агар чаҳ даст тасарруф надода анд

ما را اگر چه دست تصرف نداده اند

Гиротар аз каманд буд печу тоби мо

گیراتر از کمند بود پیچ و تاب ما

Мо гул ба ҷои сайд ба фитрок баста ем

ما گل به جای صید به فتراک بسته ایم

Булбули нафас гусаста равад дар рикоби мо

بلبل نفس گسسته رود در رکاب ما

Ҷузи хати ёр бар қалам мо наме равад

جز خط یار بر قلم ما نمی رود

Доруӣ биҳшӣаст ғубори китоби мо

داروی بیهشی است غبار کتاب ما

Зинҳори ханда бар дили маҷрӯҳ мо макун

زنهار خنده بر دل مجروح ما مکن

Хуноба мекунад намакатро кабоби мо

خونابه می کند نمکت را کباب ما

Дар коми шуъла , дам ба шумор аўФтодаҳ аст

در کام شعله، دم به شمار اوفتاده است

Пар мезанад ҳануз зи хомии кабоби мо

پر می زند هنوز ز خامی کباب ما

эй шӯри ҳашар , аз ҷигар мо бидор даст

ای شور حشر، از جگر ما بدار دست

Хуноба мекунад намакатро кабоби мо

خونابه می کند نمکت را کباب ما

эй хами зи пардаи пӯшии мо дар гузар ки ток

ای خم ز پرده پوشی ما در گذر که تاک

Занҷир пора кард зи зӯри шароби мо

زنجیر پاره کرد ز زور شراب ما

Соиб агар чаҳ болу пари мо шикаста аст

صائب اگر چه بال و پر ما شکسته است

Симурғро ба чашм наёрад уқоби мо

سیمرغ را به چشم نیارد عقاب ما