Ишқи кӯ то чоки созами ҷомаи номӯс ро

عشق کو تا چاک سازم جامهٔ ناموس را

Пеши зӯҳҳоди афканами ин хирқаи солус ро

پیشِ زُهّاد افکنم این خرقهٔ سالوس را

Ҳеҷ кас аз риштаи корами сиррии беруни набард

هیچ کس از رشتهٔ کارم سری بیرون نبرد

Набзи ман банд забон гардид ҷолинус ро

نبضِ من بندِ زبان گردید جالینوس را

Аз хўдороён наме бояд басират чашм дошт

از خودآرایان نمی‌باید بصیرت چشم‌داشت

Айби пеш по наёяд дар назари тоўс ро

عیب پیشِ پا نیاید در نظر طاوس را

Ҳарфи даъвӣ дар миён ботилон дорад ривоҷ

حرف دعوی در میانِ باطلان دارد رواج

Ҳаст дар бтхонаҳи гулбонг дигар ноқавс ро

هست در بتخانه گلبانگِ دگر ناقوس را

Ҳар чаҳ монад аз ту бар ҷо , ҳосилаш бошад дареғ

هر چه ماند از تو بر جا، حاصلش باشد دریغ

Чанд хоҳӣ ҷамъ кард ин мояи афсӯс ро

چند خواهی جمع کرد این مایهٔ افسوس را

Зулм месозад забони айби ҷӯёнро дароз

ظلم می‌سازد زبانِ عیب‌جویان را دراز

Адли меҳри хомшӣ бар лаб занад ҷосус ро

عدل مُهرِ خامشی بر لب زند جاسوس را

Захм аз марҳами гуворотар буд бар орифон

زخم از مرهم گواراتر بود بر عارفان

Рахна дар зиндон буд аз нақш ба , маҳбӯс ро

رخنه در زندان بود از نقش به، محبوس را

намекунад дар пардаи номӯс , ҳасани эҷоди ишқ

می‌کند در پردهٔ ناموس، حسن ایجادِ عشق

Шамъ чун парвона дар рақс оварад фонӯс ро

شمع چون پروانه در رقص آورد فانوس را

Бар сар ганҷаст соиби пои ман , то карда ам

بر سرِ گنج است صائب پای من، تا کرده ام

Чун садафи ганҷинаи гавҳар , кафи афсӯс ро

چون صدف گنجینهٔ گوهر، کفِ افسوس را