Пардаи дори ҳарф даъвӣ кун лаби хомӯш ро

پرده‌دارِ حرفِ دعوی کن لبِ خاموش را

Аз дабистон бар мёўри Тифли бозигӯш ро

از دبستان بر‌میاور طفلِ بازیگوش را

Мӯр бар хон сулаймони хӯни худро ме хӯрд

مور بر خوانِ سلیمان خونِ خود را می‌خورد

Хирмани гули мояи ҳасрат буд оғӯш ро

خرمنِ گل مایهٔ حسرت بود آغوش را

Нест бар болои дасти хоксории ҳеҷ даст

نیست بر بالای دستِ خاکساری هیچ دست

Хишти хам май нӯшади аввал , бодаи срҷўш ро

خشتِ خُم می‌نوشد اول، بادهٔ سرجوش را

Боғбони гулро кунад сероб аз баҳри гулоб

باغبان گل را کند سیراب از بهرِ گلاب

Соқӣ аз май баҳр бурдан мефазояд ҳуш ро

ساقی از می بهر‌بردن می‌فزاید هوش را

Ҷузи пушаймонии сухан чинӣ надорад ҳосилӣ

جز پشیمانی سخن‌چینی ندارد حاصلی

Ҳалқаи берун дар кун дар маҷолиси гӯш ро

حلقهٔ بیرونِ در کُن در مجالس گوش را

Мастӣу махмурии олам ба ҳам омехта аст

مستی و مخموری عالم به هم آمیخته است

Давр бош ! неш дар дунбол бошад нӯш ро

دور‌باش! نیش در دنبال باشد نوش را

Ин замон дар зери бори кӯҳи миннат май рӯм

این زمان در زیرِ بارِ کوهِ منت می‌روم

Ман ки май дздидм аз дасти навозиши дӯш ро

من که می‌دزدیدم از دستِ نوازش دوش را

Гирди он чоҳи занхдон дар замони хати магарад

گِردِ آن چاهِ زنخدان در زمانِ خط مگرد

Бештар бошад хатар аз чоҳҳо хаси пӯш ро

بیشتر باشد خطر از چاه ها خس‌پوش را

Бар сар бемағз , соиби кисват пашмин манеҳ

بر سرِ بی مغز، صائب کسوتِ پشمین منه

Аз сар хон тиҳӣ бурдор ин сарпӯш ро

از سرِ خوانِ تهی بردار این سرپوش را