Доғаст лолаи зори дили дардманди мо

داغ است لاله زار دل دردمند ما

Хонд наво ба оташи сӯзони сапанди мо

خواند نوا به آتش سوزان سپند ما

То давр азон лаби шаккарини ҳамчуи неи шудем

تا دور ازان لب شکرین همچو نی شدیم

Тарҷеъи банди нола буд бндбнди мо

ترجیع بند ناله بود بندبند ما

Мо аз шароби лаъл ба ҳиммат гузашта ем

ما از شراب لعل به همت گذشته ایم

Сайлоб гир нест замини баланди мо

سیلاب گیر نیست زمین بلند ما

Аз дарду доғи ишқи тиҳии сохт сина ро

از درد و داغ عشق تهی ساخت سینه را

Куфрони неъмати дили нодардманди мо

کفران نعمت دل نادردمند ما

Аз қайди ишқ , булбули мо хуш наво шавад

از قید عشق، بلبل ما خوش نوا شود

Банди забони мо чу қалам нест банди мо

بند زبان ما چو قلم نیست بند ما

Ҳар чанд ришта мешавад аз печу хами гиреҳ

هر چند رشته می شود از پیچ و خم گره

Гардад зи печу тоби расотар каманди мо

گردد ز پیچ و تاب رساتر کمند ما

Сангини дилии ту , варна зи фарёди оташин

سنگین دلی تو، ورنه ز فریاد آتشین

Сӯрох мекунад дили мҷмрспнди мо

سوراخ می کند دل مجمرسپند ما

Аз заҳри чашми сангдилон амн нестем

از زهر چشم سنگدلان امن نیستیم

Чун писта дар либос буд нӯшханди мо

چون پسته در لباس بود نوشخند ما

Солими зи оби ханҷар қассоб бугзарад

سالم ز آب خنجر قصاب بگذرد

Гар тан ба фарбеҳии надиҳади гӯсфанди мо

گر تن به فربهی ندهد گوسفند ما

Мӯии сифед , ғифлати моро зиёда кард

موی سفید، غفلت ما را زیاده کرد

Ин тозӣона шуд раги хоби саманди мо

این تازیانه شد رگ خواب سمند ما

Соиб чу офтоб ҷаҳонгир ме шавад

صائب چو آفتاب جهانگیر می شود

Ҳасанӣ ки хуш кунад дили мушкили писанди мо

حسنی که خوش کند دل مشکل پسند ما