Доим шукуфтааст дили доғдори мо

دایم شکفته است دل داغدار ما

Мавқуф вақт нест чу анбари баҳори мо

موقوف وقت نیست چو عنبر بهار ما

Фориғи з каъбаему зи бтхонаҳ бе ниёз

فارغ ز کعبه ایم و ز بتخانه بی نیاز

Хоки муроди мости дили хоксори мо

خاک مراد ماست دل خاکسار ما

Оташ ба пардаи сӯзии асрор ишқ нест

آتش به پرده سوزی اسرار عشق نیست

Раҳмаст бар дилӣ ки шавад роздори мо

رحم است بر دلی که شود رازدار ما

Сад перҳани зи доман субҳаст поктар

صد پیرهن ز دامن صبح است پاکتر

Домони гули зи шабнами шаби зиндаи дори мо

دامان گل ز شبنم شب زنده دار ما

Хуш доштем вақти ҳарифони базм ро

خوش داشتیم وقت حریفان بزم را

Чун май , гузашт агар чаҳ ба талхии мадори мо

چون می، گذشت اگر چه به تلخی مدار ما

Шуд порае зи тан , дили мо аз фусурдагӣ

شد پاره ای ز تن، دل ما از فسردگی

Хомӣ ба ранг барг баровард бори мо

خامی به رنگ برگ برآورد بار ما

Дар рӯзгори мо дил бедард ва доғ нест

در روزگار ما دل بی درد و داغ نیست

Дар санги ҳамчу сӯхта гирад шарори мо

در سنگ همچو سوخته گیرد شرار ما

Аз сидқ , ҳар ду даст ба домон шаб задем

از صدق، هر دو دست به دامان شب زدیم

То ҳамчуи субҳ , танг шукр шуд канори мо

تا همچو صبح، تنگ شکر شد کنار ما

Гавҳари ҳарифи гирд ятемӣ наме шавад

گوهر حریف گرد یتیمی نمی شود

Натавон фишонд домани ноз аз ғубори мо

نتوان فشاند دامن ناز از غبار ما

Соиб чу Хизр рӯй хазон фано надид

صائب چو خضر روی خزان فنا ندید

Шуд сабз ҳар ки аз сухани обдори мо

شد سبز هر که از سخن آبدار ما