Омехтааст мастии мо бо хумори мо

آمیخته است مستی ما با خمار ما

Якдаст чун ҳиност хазону баҳори мо

یکدست چون حناست خزان و بهار ما

Афғон ки нест сӯхтае дар бисоти хок

افغان که نیست سوخته ای در بساط خاک

Каз қайди санги хораи براردи шароби мо

کز قید سنگ خاره برآرد شراب ما

Ҷузи дидаи сифеди дарин тираи хокдон

جز دیده سفید درین تیره خاکدان

Субҳӣ дигар надошт шаби интизори мо

صبحی دگر نداشت شب انتظار ما

Шуд тўтёу оби зи чашмӣ равон накард

شد توتیا و آب ز چشمی روان نکرد

Дар санглохи даҳри дили шишаи бори мо

در سنگلاخ دهر دل شیشه بار ما

зи озодагӣ чу сарви дарин бўстонсро

ز آزادگی چو سرو درین بوستانسرا

Эмини зи бргриз буд навбаҳори мо

ایمن ز برگریز بود نوبهار ما

Моро зи бахти сабз чаҳ ҳосил , ки аз баҳор

ما را ز بخت سبز چه حاصل، که از بهار

Доғаст қисмати ҷигари лолаи зори мо

داغ است قسمت جگر لاله زار ما

Маҳди садафи сафинаи тӯфони расида Эй аст

مهد صدف سفینه طوفان رسیده ای است

Аз обдории гуҳари шоҳвори мо

از آبداری گهر شاهوار ما

Аз ваҳшатаст тоқати мо бе қарортар

از وحشت است طاقت ما بی قرارتر

Бо абри ҳамрикоб буд кӯҳсори мо

با ابر همرکاب بود کوهسار ما

Рангии зи гавҳар ту надорем , гарчи ҳаст

رنگی ز گوهر تو نداریم، گرچه هست

Дилчасбтар зи гирди ятемии ғубори мо

دلچسب تر ز گرد یتیمی غبار ما

Касрати ҳиҷоби дидаи ҳақи байни мо шуда аст

کثرت حجاب دیده حق بین ما شده است

Дар гирд лашкараст ниҳони шаҳсавори мо

در گرد لشکرست نهان شهسوار ما

Соиби зи қаҳти ҷавҳарён дар бисоти хок

صائب ز قحط جوهریان در بساط خاک

Шуд оби сабз дар гуҳари шоҳвори мо

شد آب سبز در گهر شاهوار ما