Бо ихтиёри ҳақ чаҳ буд ихтиёри мо ?

با اختیار حق چه بود اختیار ما؟

Бо нури офтоб чаҳ бошад шарори мо ?

با نور آفتاب چه باشد شرار ما؟

эй равшанони олами боло мадад кунед

ای روشنان عالم بالا مدد کنید

Шояд зи қайд санг барояд шарори мо

شاید ز قید سنگ برآید شرار ما

Аз рангу буии орӣа доман кашида ем

از رنگ و بوی عاریه دامن کشیده ایم

Чун анбараст аз нафаси худ баҳори мо

چون عنبرست از نفس خود بهار ما

Дар тангнои кӯза чаҳ лозим басар барем ?

در تنگنای کوزه چه لازم بسر بریم؟

Дарё ба хок метапад аз интизори мо

دریا به خاک می تپد از انتظار ما

Чандини ҳазор хона дил мерасад ба об

چندین هزار خانه دل می رسد به آب

То аз миён гирд барояд савори мо

تا از میان گرد برآید سوار ما

Дар васлу ҳиҷри кори дили мо тапидан аст

در وصل و هجر کار دل ما تپیدن است

Доим ба як қарор буд бе қарори мо

دایم به یک قرار بود بی قرار ما

Дом ва қафас намонад дарин турфаи сайдгоҳ

دام و قفس نماند درین طرفه صیدگاه

То орамида шуд дили ваҳшати шиори мо

تا آرمیده شد دل وحشت شعار ما

Оқил ба пои хеш ба зиндон наме равад

عاقل به پای خویش به زندان نمی رود

эй ҷисм , рӯзи ҳашари макаши интизори мо

ای جسم، روز حشر مکش انتظار ما

Дар малик бе заволи ризо инқилоб нест

در ملک بی زوال رضا انقلاب نیست

Соиб якеаст фасли хазону баҳори мо

صائب یکی است فصل خزان و بهار ما

Ин он ғазал ки мавлавӣ рӯм гуфта аст

این آن غزل که مولوی روم گفته است

Омад баҳори хурраму номади баҳори мо

آمد بهار خرم و نامد بهار ما