Дасти фалак кабӯд шуд аз гӯшмоли мо

دست فلک کبود شد از گوشمال ما

Шухии з сар наҳашт дили хурдсоли мо

شوخی ز سر نهشت دل خردسال ما

Чандини ҳазор ҷома бадал кард рӯзгор

چندین هزار جامه بدل کرد روزگار

Ғифлати нигар ки ранг нигараданд ҳоли мо

غفلت نگر که رنگ نگرداند حال ما

Бо он ки офтоби қиёмат баланд шуд

با آن که آفتاب قیامت بلند شد

Беруни надоди нам , арақи инфеъоли мо

بیرون نداد نم، عرق انفعال ما

Чун офтоби саркашии мо зиёда шуд

چون آفتاب سرکشی ما زیاده شد

Чандон ки беш дод фалаки хокмоли мо

چندان که بیش داد فلک خاکمال ما

Умри ончунон гузашт ки рӯи боз пас накард

عمر آنچنان گذشت که رو باز پس نکرد

Дунбол худ надид зи ваҳшати ғизоли мо

دنبال خود ندید ز وحشت غزال ما

Афканди рӯзгор ба якбори сад каманд

افکند روزگار به یکبار صد کمند

Аз шаш ҷиҳат ба гардани ваҳшии ғизоли мо

از شش جهت به گردن وحشی غزال ما

Аз силии хазон ки зи рухи ранг май барад

از سیلی خزان که ز رخ رنگ می برد

Нагузошт боди саркашӣ аз сари ниҳоли мо

نگذاشت باد سرکشی از سر نهال ما

Холи шаб аз саҳифаи айём маҳв шуд

خال شب از صحیفه ایام محو شد

Аз шбрўӣ ба танг наомад хаёли мо

از شبروی به تنگ نیامد خیال ما

Соиби ҳазор ҳайф ки дар мазраъи ҷаҳон

صائب هزار حیف که در مزرع جهان

Шуд сарфи шӯраи зори маосӣ , зулоли мо

شد صرف شوره زار معاصی، زلال ما