Ҳаргизи тиҳии зи хӯн ҷигар нест ҷоми мо

هرگز تهی ز خون جگر نیست جام ما

Доғаст офтоби зи моҳи тамоми мо

داغ است آفتاب ز ماه تمام ما

Осӯда аз хумор ва з хобем бе хабар

آسوده از خمار و ز خوابیم بی خبر

Мастии чашм ёр надорад давоми мо

مستی چشم یار ندارد دوام ما

Моро назар ба менабӯд , чун даҳони шер

ما را نظر به می نبود، چون دهان شیر

Аз хӯн душманаст май лаъли фоми мо

از خون دشمن است می لعل فام ما

Бо нестии зи ҷилва фирдавс фориғем

با نیستی ز جلوه فردوس فارغیم

Дор фаност равзаи доруссаломи мо

دار فناست روضه دارالسلام ما

Чун май агар чаҳ талхи ҷабин аўФтодаҳ ем

چون می اگر چه تلخ جبین اوفتاده ایم

Сарчашмаи нишот ҷаҳонаст ҷоми мо

سرچشمه نشاط جهان است جام ما

Моро каманди ҷазбаи зи маҷнӯни рсотрст

ما را کمند جذبه ز مجنون رساترست

Лайлии яке буд зи ғизолони роми мо

لیلی یکی بود ز غزالان رام ما

Баси оҳи гарм каз дил дӯзах баровард

بس آه گرم کز دل دوزخ برآورد

То пухта гардад ин самари ним хоми мо

تا پخته گردد این ثمر نیم خام ما

Ақлӣ ки сарнавишт ҷаҳонаст абҷадаш

عقلی که سرنوشت جهان است ابجدش

Мушкил ки срброўрд аз хати ҷоми мо

مشکل که سربرآورد از خط جام ما

Гардӣдааст ҳамчуи қадамгоҳи Хизр , сабз

گردیده است همچو قدمگاه خضر، سبز

Рӯй замини зи сарви парешони хироми мо

روی زمین ز سرو پریشان خرام ما

Аз бедилӣ кунанд ғизолони зи мо ҳазар

از بیدلی کنند غزالان ز ما حذر

Варна дуоӣ ҷавшан сайдаст доми мо

ورنه دعای جوشن صیدست دام ما

Монанди чӯби бед , шавад дар наботи гум

مانند چوب بید، شود در نبات گم

Чӯби қафаси зи тӯтии ширини каломи мо

چوب قفس ز طوطی شیرین کلام ما

Хомӣу пухтагӣ ва дигар сӯхтан буд

خامی و پختگی و دگر سوختن بود

Мо сӯхтем ва пухта нигарадед хоми мо

ما سوختیم و پخته نگردید خام ما

Ин корхонаро дили мо май барад ба роҳ

این کارخانه را دل ما می برد به راه

Дорад фалак агар чаҳ ба зоҳири зимоми мо

دارد فلک اگر چه به ظاهر زمام ما

Чун офтоб аз нафаси гарми ъмрҳост

چون آفتاب از نفس گرم عمرهاست

Соиб давидааст дар офоқи номи мо

صائب دویده است در آفاق نام ما