Доими зи худ сафар чу шарар мекунем мо
دایم ز خود سفر چو شرر می‌کنیم ما
Нақди ҳаёти сарф сафар мекунем мо
نقد حیات صرف سفر می‌کنیم ما
Солии ду иди мардум ҳушёр ме кунанд
سالی دو عید مردم هشیار می‌کنند
Дар ҳар пиёлаи ид дигар мекунем мо
در هر پیاله عید دگر می‌کنیم ما
Дар покии гуҳари зи садафи даст барда ем
در پاکی گهر ز صدف دست برده‌ایم
Обӣ ки мехӯрем гуҳар мекунем мо
آبی که می‌خوریم گهر می‌کنیم ما
Ҷанги шарору сӯхтаро сайр карда ем
جنگ شرار و سوخته را سیر کرده‌ایم
Аз душмани заъиф ҳазар мекунем мо
از دشمن ضعیف حذر می‌کنیم ما
Субҳи вуҷӯди мо нафаси вопасини мост
صبح وجود ما نفس واپسین ماست
Дар зери теғи ханда тар мекунем мо
در زیر تیغ خنده تر می‌کنیم ما
Абрӯи зи чашму холи зи хати длрботрст
ابرو ز چشم و خال ز خط دلرباترست
Чандон ки дар рухи ту назар мекунем мо
چندان که در رخ تو نظر می‌کنیم ما
Чун гирдбоди неши ду сад хор ме хӯрем
چون گردباد نیش دو صد خار می‌خوریم
Гар ҷома аз ғубор ба бар мекунем мо
گر جامه از غبار به بر می‌کنیم ما
Вомӣ кунем ғунчаи дилро ба зӯри оҳ
وامی‌کنیم غنچهٔ دل را به زور آه
Хӯн дар дили насим саҳар мекунем мо
خون در دل نسیم سحر می‌کنیم ما
Доман ба хорзори таъаллуқ фишонда ем
دامن به خارزار تعلق فشانده‌ایم
Дар зери боли хеш ба сар мекунем мо
در زیر بال خویش به سر می‌کنیم ما
Ғофил ба қалби хасм шабихун наме занем
غافل به قلب خصم شبیخون نمی‌زنیم
Аввали зи азми хеш хабар мекунем мо
اول ز عزم خویش خبر می‌کنیم ما
Ширинии фасона мо нест гуфтанӣ
شیرینی فسانه ما نیست گفتنی
Дар шери моҳтоб шукр мекунем мо
در شیر ماهتاب شکر می‌کنیم ما
Аз рахна диласт , раҳегар ба дӯст ҳаст
از رخنه دل است، رهی گر به دوست هست
Зини роҳ , ихтиёр сафар мекунем мо
زین راه، اختیار سفر می‌کنیم ما
Ҳар моҳи нав ки аз уфуқи ҳасан сар занад
هر ماه نو که از افق حسن سر زند
Дар арзи як ду ҳафта қамар мекунем мо
در عرض یک دو هفته قمر می‌کنیم ما
Чун офтоби шуҳра офоқ ме шавад
چون آفتاب شهره آفاق می‌شود
Дар ҳар ситорае ки назар мекунем мо
در هر ستاره‌ای که نظر می‌کنیم ما
эй қадрдони гавҳари покизаи гавҳарон
ای قدردان گوهر پاکیزه‌گوهران
Бозо , вагарнаи азм сафар мекунем мо
بازآ، وگرنه عزم سفر می‌کنیم ما
Соиби фиреби неъмат алвон наме хӯрем
صائب فریب نعمت الوان نمی‌خوریم
Рӯзии худ зи хӯн ҷигар мекунем мо
روزی خود ز خون جگر می‌کنیم ما