Рангинтар аз ҳиност баҳору хазони мо

رنگین تر از حناست بهار و خزان ما

Бар дасти хеш бӯса диҳад боғбони мо

بر دست خویش بوسه دهد باغبان ما

Чун субҳ дар муҳаббат хуршед содиқем

چون صبح در محبت خورشید صادقیم

Ин таб бурун намеравад аз устихони мо

این تب برون نمی رود از استخوان ما

Даст аз каманди ҷозиба кӯтаҳ наме кунем

دست از کمند جاذبه کوته نمی کنیم

То шери маст моҳ нагардад каттони мо

تا شیر مست ماه نگردد کتان ما

Чун бед агар чаҳ теғ забонем сар ба сар

چون بید اگر چه تیغ زبانیم سر به سر

Бандӣ шудааст бесамарӣ бар забони мо

بندی شده است بی ثمری بر زبان ما

Мо хасмро ба зӯр тавозуъ кунем дӯст

ما خصم را به زور تواضع کنیم دوست

Беруни баради зи тири каҷиро камони мо

بیرون برد ز تیر کجی را کمان ما

Мо чашми хеши ҳалқа ҳар дар наме кунем

ما چشم خویش حلقه هر در نمی کنیم

Хоки муроди мости ҳамон остони мо

خاک مراد ماست همان آستان ما

Алмосро ба ним назар мекунад ақиқ

الماس را به نیم نظر می کند عقیق

Доғӣ ки шуд Суҳайли дили хўнчкони мо

داغی که شد سهیل دل خونچکان ما

Парвоз мекунад чу хаданг аз камони сахт

پرواز می کند چو خدنگ از کمان سخت

Аз санги хора , хурдаи рози ниҳони мо

از سنگ خاره، خرده راز نهان ما

Чун буии перҳан ба назар мехаранд халқ

چون بوی پیرهن به نظر می خرند خلق

Гардӣ ки хезад аз тарафи корвони мо

گردی که خیزد از طرف کاروان ما

Мондааст ҳамчуи домани қорун ба зери хок

مانده است همچو دامن قارون به زیر خاک

Домони дили зи лангари хоби гарони мо

دامان دل ز لنگر خواب گران ما

Аз болу пари ғубори таманно фишонда ем

از بال و پر غبار تمنا فشانده ایم

Бар шохи гул гарон набӯд ошёни мо

بر شاخ گل گران نبود آشیان ما

Қонеъ ба як саросар хушкаст азин ҷаҳон

قانع به یک سراسر خشک است ازین جهان

Чун муваҷҷаҳи сароби дили хуши Аннани мо

چون موجه سراب دل خوش عنان ما

Соиби баланди мартаба чун осмон шавад

صائب بلند مرتبه چون آسمان شود

Бар ҳар замин ки соя кунад боғбони мо

بر هر زمین که سایه کند باغبان ما