Ларзид бас ки дил ба тани нотавони мо

لرزید بس که دل به تن ناتوان ما

Холии з мағз шуд қалами устихони мо

خالی ز مغز شد قلم استخوان ما

Пари гул буд з меҳр хамӯшӣ даҳони мо

پر گل بود ز مهر خموشی دهان ما

Дар коми ҳамчу ғунча нагардад забони мо

در کام همچو غنچه نگردد زبان ما

Осӯдааст хонаи мо зи офати нузул

آسوده است خانه ما ز آفت نزول

Дорад зи зӯри хеши нигаҳбони камони мо

دارد ز زور خویش نگهبان کمان ما

Чун мавҷ , бе қарории моро канор нест

چون موج، بی قراری ما را کنار نیست

Раҳмаст бар касе ки шавад ҳамАннани мо

رحم است بر کسی که شود همعنان ما

Сад барқи хонаи сӯзи дарин мушт хор ҳаст

صد برق خانه سوز درین مشت خار هست

Ковуш макун ба хору хаси ошёни мо

کاوش مکن به خار و خس آشیان ما

Дар навбаҳори хотири мо бргриз нест

در نوبهار خاطر ما برگریز نیست

Булбул бурун намеравад аз гулистони мо

بلبل برون نمی رود از گلستان ما

Мо аз гуҳар ба обила даст қонеъем

ما از گهر به آبله دست قانعیم

Дар пеши абр боз нагардад даҳони мо

در پیش ابر باز نگردد دهان ما

Аз печу тоби фикри дарин бутаи гудоз

از پیچ و تاب فکر درین بوته گداز

Шуд мағз , на?ил дар қалами устихони мо

شد مغز، نال در قلم استخوان ما

Дилро тиҳии зи дард ба гуфтор чун кунем ?

دل را تهی ز درد به گفتار چون کنیم؟

Ранги шикаста гар нашавад тарҷумони мо

رنگ شکسته گر نشود ترجمان ما

Мо аз сухан ба чашмаи ҳайвон расида ем

ما از سخن به چشمه حیوان رسیده ایم

Тобут кист таҳтаи намояди дукони мо ?

تابوت کیست تخته نماید دکان ما؟

Дар фикри мо агар нарасад кас , ғариб нест

در فکر ما اگر نرسد کس، غریب نیست

Берун намеравад хабар аз корвони мо

بیرون نمی رود خبر از کاروان ما

Соиби гиреҳи зи зулфи сухан боз карда ем

صائب گره ز زلف سخن باز کرده ایم

Печида нест ҷавҳари теғи забони мо

پیچیده نیست جوهر تیغ زبان ما