Вақтаст ҷӯш бода занад лолаи зорҳо

وقت است جوش باده زند لاله زارها

Мегаван шавад зи лолаи лаби ҷӯйборҳо

میگون شود ز لاله لب جویبارها

Тӯфони лола аз сар девор бугзарад

طوفان لاله از سر دیوار بگذرد

Гардад наҳуфта дар гул бехор , хорҳо

گردد نهفته در گل بی خار، خارها

Зарринтар аз бисот сулаймон шавад замин

زرین تر از بساط سلیمان شود زمین

Резади зи баси шукуфа ба ҳар сӯи нисорҳо

ریزد ز بس شکوفه به هر سو نثارها

Гардад гули пиёда з нашаву намои савор

گردد گل پیاده ز نشو و نما سوار

Вази ҷӯши гул , пиёдаи намояди саворҳо

وز جوش گل، پیاده نماید سوارها

Аз хӯни лолау нафаси гарми навбаҳор

از خون لاله و نفس گرم نوبهار

Ояд ба ҷӯш чун хам май кӯҳсорҳо

آید به جوش چون خم می کوهسارها

Нўхт шавад замин чу биногваши глрхон

نوخط شود زمین چو بناگوش گلرخان

Дастнигор баста шавад шохсорҳо

دست نگار بسته شود شاخسارها

Чун фавҷи тӯтӣӣ ки ҳаво гирад аз замин

چون فوج طوطیی که هوا گیرد از زمین

Болад ба худ з нашаву намои сабзаи зорҳо

بالد به خود ز نشو و نما سبزه زارها

Гул чидан эҳтиёҷ набошад ки ме шавад

گل چیدن احتیاج نباشد که می شود

Аз ҷунбиши насими пар аз гули канорҳо

از جنبش نسیم پر از گل کنارها

Ҳаргиз гумон набӯд ки бо ин фусурдагӣ

هرگز گمان نبود که با این فسردگی

Орад ба ҷӯш , деги марои ин шарорҳо

آرد به جوش، دیگ مرا این شرارها

Хории гул ҳамеша баҳорӣаст бе завол

خواری گل همیشه بهاری است بی زوال

Иззат буд раҳин хазон ва баҳорҳо

عزت بود رهین خزان و بهارها

эй вой бар нзоргён ,гар дарин чаман

ای وای بر نظارگیان، گر درین چمن

Май буд ранги баст , гули эътиборҳо

می بود رنگ بست، گل اعتبارها

Дар луқмаи мӯиро натавон дид тираи шаб

در لقمه موی را نتوان دید تیره شب

Дар фақр , хушгувор буд ногуворҳо

در فقر، خوشگوار بود ناگوارها

Соиби қадами шимурда наад бар бисоти гул

صائب قدم شمرده نهد بر بساط گل

Дар пои раҳравӣ ки шикастааст хорҳо

در پای رهروی که شکسته است خارها