эй равшан аз фурӯғи ту чашми чароғ ҳо

ای روشن از فروغ تو چشم چراغ‌ها

Пари гули зи ҷӯши ҳасани ту домони боғ ҳо

پر گل ز جوش حسن تو دامان باغ‌ها

Наврӯз шуд ки ҷӯш занад хӯни боғ ҳо

نوروز شد که جوش زند خون باغ‌ها

Аз буии гул , парӣ зада гардад димоғ ҳо

از بوی گل، پری زده گردد دماغ‌ها

Дар раҳгузори боди саҳаргоҳ , навбаҳор

در رهگذار باد سحرگاه، نوبهار

Аз хирагии з лола фурӯзад чароғ ҳо

از خیرگی ز لاله فروزد چراغ‌ها

Чун рӯй шармгин ки براردи арақи зи худ

چون روی شرمگین که برآرد عرق ز خود

Аз худ шароби лаъли براردи аёғ ҳо

از خود شراب لعل برآرد ایاغ‌ها

Дар ҷустуҷӯии ғунчаи пӯшида рӯй ту

در جستجوی غنچه پوشیده روی تو

Чун буи гул шуданд парешон , суроғ ҳо

چون بوی گل شدند پریشان، سراغ‌ها

Дар хок ва хӯн нишаста буии ту нофа ҳо

در خاک و خون نشسته بوی تو نافه‌ها

Хирман ба бод дода зулфи димоғ ҳо

خرمن به باد داده زلف دماغ‌ها

Зон чошнӣ ки лаъли ту дар кор бода кард

زان چاشنی که لعل تو در کار باده کرد

Умрӣ аст менакунад лаби худ аёғ ҳо

عمری است می‌نکند لب خود ایاغ‌ها

Мардон ба дайгарӣ нагузоранд кори хеш

مردان به دیگری نگذارند کار خویش

Худ доштанд мотами худро чароғ ҳо

خود داشتند ماتم خود را چراغ‌ها

Рӯзӣ ки хандаи меҳри намакдон ӯ шикаст

روزی که خنده مهر نمکدان او شکست

Бардоштанд косаи дарюза , доғ ҳо

برداشتند کاسه دریوزه، داغ‌ها

Нурӣ намондааст ба чашми ситорагон

نوری نمانده است به چشم ستارگان

Афканданӣ шудааст сари ин чароғ ҳо

افکندنی شده است سر این چراغ‌ها

Соиби азин ғазал ки чароғи дил ман аст

صائب ازین غزل که چراغ دل من است

Афрӯхтам ба хоки фиғонии чароғ ҳо

افروختم به خاک فغانی چراغ‌ها