Аз хеш баровард таманнои ту мо ро

از خویش برآورد تمنای تو ما را

Сар дод ба фирдавси тамошои ту мо ро

سر داد به فردوس تماشای تو ما را

Хуштар зи тамошои хиёбон биҳишт аст

خوشتر ز تماشای خیابان بهشت است

Ҳар ҷилвае аз қомати раънои ту мо ро

هر جلوه ای از قامت رعنای تو ما را

Чун соя ки сар дар қадам сарв гузорад

چون سایه که سر در قدم سرو گذارد

Маҳваст саропо ба саропои ту мо ро

محوست سراپا به سراپای تو ما را

Моро натавон аз ту ҷудо кард , ки доданд

ما را نتوان از تو جدا کرد، که دادند

Дилбастагии хос ба ҳар ҷои ту мо ро

دلبستگی خاص به هر جای تو ما را

Чун субҳи барангехт ба як хандаи пинҳон

چون صبح برانگیخت به یک خنده پنهان

Аз хоби адам , лаъли шкрхои ту мо ро

از خواب عدم، لعل شکرخای تو ما را

Имрӯзи зи рухсораи худ пардаи барандоз

امروز ز رخساره خود پرده برانداز

То нақд шавад ҷинати фардои ту мо ро

تا نقد شود جنت فردای تو ما را

Ин моҳзрӣ буд ки дар дидани аввал

این ماحضری بود که در دیدن اول

Кард аз ду ҷаҳони сайр , тамошои ту мо ро

کرد از دو جهان سیر، تماشای تو ما را

Ҳошо ки зи ойӣнаи дил пок насозад

حاشا که ز آیینه دل پاک نسازد

Гирди ду ҷаҳон , домани саҳрои ту мо ро

گرد دو جهان، دامن صحرای تو ما را

Гӯи сайли фанои гирди براردи зи ду олам

گو سیل فنا گرد برآرد ز دو عالم

Кофӣаст сияҳи хонаи савдои ту мо ро

کافی است سیه خانه سودای تو ما را

Соиб ба наво кӯш , каз ин нағмаи тарозон

صائب به نوا کوش، کز این نغمه طرازان

Кофӣаст ҳамин савти длорои ту мо ро

کافی است همین صوت دلارای تو ما را