То сӯхт ба доғи ту муҳаббати ҷигарам ро

تا سوخت به داغ تو محبت جگرم را

Гулҳои чаман оина карданд пурм ро

گلهای چمن آینه کردند پرم را

Аз мавҷи ҳаловати дили мурғони чамани сӯхт

از موج حلاوت دل مرغان چمن سوخت

Ҳар чанд фишонданд ба хомии самарам ро

هر چند فشاندند به خامی ثمرم را

Он дар ятемам ки дарин қулзуми хунхор

آن در یتیمم که درین قلزم خونخوار

Аз мавҷи хатари шона буд мӯии серум ро

از موج خطر شانه بود موی سرم را

Буии ҷигар сӯхта зад хайма ба саҳро

بوی جگر سوخته زد خیمه به صحرا

То шавқ бурун дод зи хорои шарарам ро

تا شوق برون داد ز خارا شررم را

Дилбастагӣӣ бо лаб пурханда надорам

دلبستگیی با لب پرخنده ندارم

Тарсам нагузоранд ба ман чашми терм ро

ترسم نگذارند به من چشم ترم را

Бисёр ба тангами зи парешонеи парвоз

بسیار به تنگم ز پریشانی پرواز

Кӯи дом ки шероза кунад болу пурмро ?

کو دام که شیرازه کند بال و پرم را؟

Бар хотир мавҷаст гарон , дидани соҳил

بر خاطر موج است گران، دیدن ساحل

Ёрб ту нигаҳи дори зи манзили сафарамро !

یارب تو نگه دار ز منزل سفرم را!

Афсӯс ки дар домани ин лола ситон нест

افسوس که در دامن این لاله ستان نیست

Доғӣ ки хабардори намояди ҷигарам ро

داغی که خبردار نماید جگرم را

Диданд ба дӯшам намад фақр гарон нест

دیدند به دوشم نمد فقر گران نیست

Аз боли ҳумо арра кашиданд серум ро

از بال هما اره کشیدند سرم را

Чун лолаи дарин боғ надонам ба чаҳ тақсир

چون لاله درین باغ ندانم به چه تقصیر

Бар доғ ниҳоданд баннои ҷигарам ро

بر داغ نهادند بنای جگرم را

Соиб нашавад хушк ба хуршеди қиёмат

صائب نشود خشک به خورشید قیامت

Бар хок нависанд агар шеъри терм ро

بر خاک نویسند اگر شعر ترم را