Устод чаҳ ҳоҷат буд он сарви равонро ?

استاد چه حاجت بود آن سرو روان را؟

Хати ҳошия дон мекунад он ғунчаи даҳон ро

خط حاشیه دان می کند آن غنچه دهان را

Ҳайф аст шавад риштаи ҷонҳо гиреҳ олуд

حیف است شود رشته جان ها گره آلود

Шерозаи дил ҳо макун он мӯии миён ро

شیرازه دل ها مکن آن موی میان را

Бетобӣ ошиқ шавад аз васли фузун тар

بی تابی عاشق شود از وصل فزون تر

Носур кунад пунбаи мо доғи каттон ро

ناسور کند پنبه ما داغ کتان را

Аз оташи дӯзахи дил ошиқ наҳаросад

از آتش دوزخ دل عاشق نهراسد

Бистари зи таби гарм буд шери жён ро

بستر ز تب گرم بود شیر ژیان را

Аз чашми ғизолони ҳарам , хоб сафар кард

از چشم غزالان حرم، خواب سفر کرد

Абрӯии ту рӯзӣ ки ба зиҳ кард камон ро

ابروی تو روزی که به زه کرد کمان را

Мағзи сар ман нест тнки мояи савдо

مغز سر من نیست تنک مایه سودا

Дар дидаи ман ҷӯш баҳораст хазон ро

در دیده من جوش بهارست خزان را

Ҳаргиз нашавад барқи зи фонӯси ҳисорӣ

هرگز نشود برق ز فانوس حصاری

Аз худ натавон кард ҷаҳони гузарон ро

از خود نتوان کرد جهان گذران را

Ишқ омаду берун дар афканд чу наълин

عشق آمد و بیرون در افکند چو نعلین

Аз хилвати андешаи ман ҳар ду ҷаҳон ро

از خلوت اندیشه من هر دو جهان را

Бедор нашуд чашми ту аз шӯри қиёмат

بیدار نشد چشم تو از شور قیامت

Тӯфон ,тарӣ мағз шуд ин хоби гарон ро

طوفان، تری مغز شد این خواب گران را

Майдони ту ҳар чанд буд ҳамчуи кафи даст

میدان تو هر چند بود همچو کف دست

Зинҳор ба сад дасти нигаҳи дори Аннан ро

زنهار به صد دست نگه دار عنان را

Соиби зи лабати гавҳар шҳўор наризад

صائب ز لبت گوهر شهوار نریزد

Чанде чу садаф то накунӣ меҳр , даҳон ро

چندی چو صدف تا نکنی مهر، دهان را