Аз сафоӣ дил набошад ҳосилии дарвеш ро

از صفای دل نباشد حاصلی درویش را

Нон ба хӯн тар мешавад субҳи садоқати кеш ро

نان به خون تر می‌شود صبحِ صداقت‌کیش را

Нест ғайр аз бастани чашму лабу гӯшу даҳон

نیست غیر از بستنِ چشم و لب و گوش و دهان

Рахнае гар ҳаст ин зиндони пари ташвиш ро

رخنه‌ای گر هست این زندانِ پر تشویش را

Ширкати рӯзии хасисонро ба фарёд оварад

شرکت روزی خسیسان را به فریاد آورد

Бар сари нони пораи саги душман буд дарвеш ро

بر سرِ نان‌پاره سگ دشمن بود درویش را

Мардуми кӯтаҳи назар дар интизор маҳшаранд

مردمِ کوته‌نظر در انتظارِ محشرند

Нақд бошад меҳнати фардои моли андеш ро

نقد باشد محنتِ فردا مآل‌اندیش را

Осмони сангдил аз хок роҳаш барнадошт

آسمانِ سنگدل از خاکِ راهش برنداشت

Бар замини чандон ки зад хуршеди тобони хеш ро

بر زمین چندان که زد خورشیدِ تابان خویش را

Дар хур парвонаам базми ҷаҳон шамъӣ надошт

در خورِ پروانه‌ام بزمِ جهان شمعی نداشت

Сӯхтам аз гармии парвоз , боли хеш ро

سوختم از گرمی پرواز، بالِ خویش را

Сабр кун бар талхкомиҳо ки охири рӯзгор

صبر‌کن بر تلخکامی‌ها که آخر روزگار

Чашмасор нӯш созад бӯсаи гоҳи неш ро

چشمه‌سارِ نوش سازد بوسه‌گاهِ نیش را

Аз ҳубоби худ ҳазорон чашм дар ҳар ҷилва Эй

از حبابِ خود هزاران چشم در هر جلوه‌ای

намекунад эҷоди дарё то бибинад хеш ро

می‌کند ایجاد دریا تا ببیند خویش را

Гар ба дард омад дилат аз нолаи соиб , бубахш

گر به درد آمد دلت از نالهٔ صائب، ببخش

Нола дардолӯд мебошад даруни риш ро

ناله دردآلود می‌باشد درونِ ریش را