Сарф бекорӣ магардон рӯзгори хеш ро

صرفِ بیکاری مگردان روزگارِ خویش را

Парда рӯй таваккули соз , кори хеш ро

پردهٔ رویِ توکّل ساز، کارِ خویش را

Зоди ҳамроҳони дарин водӣ намеояд ба кор

زادِ همراهان درین وادی نمی‌آید به کار

Пар кун аз лухти ҷигари ҷайбу канори хеш ро

پُر‌کن از لَختِ جگر جَیب و کنارِ خویش را

Шуълаи нилӯфарӣ дар маҳфил қудсаст боб

شعلهٔ نیلوفری در محفلِ قدس است باب

Давр кун ӣнҷои зи худ дӯду шарори хеш ро

دور‌کن اینجا ز خود دود و شرارِ خویش را

Парда домаст хоки ин ҷаҳони пурфиреб

پردهٔ دام است خاکِ این جهانِ پرفریب

Банди азлат бар мадор аз пои шикори хеш ро

بندِ عُزلت بر‌مدار از پا شکارِ خویش را

Як сияҳ хонааст гардун аз биёбони адам

یک سیه‌خانه است گردون از بیابانِ عدم

Гирдбоди он биёбон кун ғубори хеш ро

گردبادِ آن بیابان کُن غبارِ خویش را

Гирди роҳ аз чеҳра сайлоб мешавед муҳӣт

گردِ راه از چهرهٔ سیلاب می‌شوید محیط

Муттасили гардон ба дарёи ҷӯйбори хеш ро

متّصل‌گردان به دریا جویبارِ خویش را

Бар зари комили айёри оташ гулистон ме шавад

بر زرِ کامل‌عیار آتش گلستان می‌شود

Фурсатӣ то ҳаст комил кун айёри хеш ро

فرصتی تا هست کامل‌کن عیارِ خویش را

Гӯшагирӣ киштӣ Нӯҳаст дар баҳри вуҷӯд

گوشه‌گیری کشتیِ نوح است در بحرِ وجود

Аз кашокаш вораҳон ҷисм назор хеш ро

از کشاکش وارهان جسمِ نزارِ خویش را

То дар айёми хазон аз зрдрўиӣ вораӣ

تا در ایامِ خزان از زردرویی وارهی

Дар баҳор аз худ биафшон баргу бори хеш ро

در بهار از خود بیفشان برگ و بارِ خویش را

эй ки дар чашми худ аз Юсуфи фузӯнӣ дар ҷамол

ای که در چشمِ خود از یوسف فزونی در جمال

Аз ду чашм хасм кун ойӣнаи дори хеш ро

از دو چشم خصم کن آیینه‌دارِ خویش را

ё хам май , ё сабу , ё хишт , ё паймона кун

یا خُمِ می، یا سبو، یا خشت، یا پیمانه کن

Беш азин дар по Маяфкан хоксори хеш ро

بیش ازین در پا میفکن خاکسارِ خویش را

Нест соиби қавлро бефеъл дар дилҳо асар

نیست صائب قول را بی‌ فعل در دل‌ها اثر

Бар насиҳат чанд бигзорӣ мадори хешро ?

بر نصیحت چند بگذاری مدارِ خویش را؟