Дилгир кунад ғунчаи ман субҳи ватан ро

دلگیر کند غنچه من صبح وطن را

Дар хок кунад кулуфти ман сарви чаман ро

در خاک کند کلفت من سرو چمن را

Юсуф на матоъӣаст ки дар чоҳ бимонад

یوسف نه متاعی است که در چاه بماند

Аз дидаи бадхоҳ чаҳ парвост суханро ?

از دیده بدخواه چه پرواست سخن را؟

Аз доғи маломати ҷигар мо наҳаросад

از داغ ملامت جگر ما نهراسد

Аз чашм Суҳайласт чаҳ андешаи Яманро ?

از چشم سهیل است چه اندیشه یمن را؟

Зўдо ки шавад барги нишоташи кафи афсӯс

زودا که شود برگ نشاطش کف افسوس

Боғӣ ки диҳад роҳи сухани зоғу заған ро

باغی که دهد راه سخن زاغ و زغن را

Он серума ки ман аз нафас сӯхта дорам

آن سرمه که من از نفس سوخته دارم

Дар байзаи нафас гир кунад мурғи чаман ро

در بیضه نفس گیر کند مرغ چمن را

Чун шамъ ба тадриҷи азин хирқаи буруни ой

چون شمع به تدریج ازین خرقه برون آی

Магузор ба шамшери аҷали кори бадан ро

مگذار به شمشیر اجل کار بدن را

Бе хӯни ҷигар , маънии рангини надиҳад рӯй

بی خون جگر، معنی رنگین ندهد روی

Чун нофа буриданд ба хӯн , нофи сухан ро

چون نافه بریدند به خون، ناف سخن را

Муштоқи турои марг Аннангир нагардад

مشتاق ترا مرگ عنانگیر نگردد

Шавқ ту кунад ҷомаи эҳром , кафан ро

شوق تو کند جامه احرام، کفن را

Бар маснади иззат ба ғарибӣ чу нишинӣ

بر مسند عزت به غریبی چو نشینی

Аз ёд мабар чашми броҳони ватан ро

از یاد مبر چشم براهان وطن را

Озодаи равони ташна асбоб ҳалоканд

آزاده روان تشنه اسباب هلاکند

Бетобӣ Мансур диҳад тоби расан ро

بی تابی منصور دهد تاب رسن را

Як бори ҳам аз чеҳраи ҷон гирд биафшон

یک بار هم از چهره جان گرد بیفشان

То чанд тавон дод сафо , хонаи танро ?

تا چند توان داد صفا، خانه تن را؟

Соиб чаҳ хаёл аст шавад ҳамчуи назирӣ ?

صائب چه خیال است شود همچو نظیری؟

Урфӣ ба назирӣ нарасонид сухан ро

عرفی به نظیری نرسانید سخن را