Бе баррагии мо барг нишотаст чаман ро

بی برگی ما برگ نشاط است چمن را

Шерозаи гулзор буд хору хаси мо

شیرازه گلزار بود خار و خس ما

Аз хомии мо ишқ ба зинҳор даромад

از خامی ما عشق به زنهار درآمد

Хӯн шуд дили боғ аз самари диррси мо

خون شد دل باغ از ثمر دیررس ما

Соиби нафаси сӯхтагон ҳавсила сӯзаст

صائب نفس سوختگان حوصله سوزست

Зиндон хамӯшӣ чаҳ кунад бо нафаси мо ?

زندان خموشی چه کند با نفس ما؟

Дар ғунчаи дили занги براردи нафаси мо

در غنچه دل زنگ برآرد نفس ما

Расвоӣ гулбонг надорад ҷараси мо

رسوایی گلبانگ ندارد جرس ما

Ҳамтолеъ бедем дарин боғ ки бошад

همطالع بیدیم درین باغ که باشد

Сари пеш фикандани самари пишрси мо

سر پیش فکندن ثمر پیشرس ما

Дар олами ҳайронии мо ҷӯш баҳораст

در عالم حیرانی ما جوش بهارست

Дар зоҳир агар хушки намояди қафаси мо

در ظاهر اگر خشک نماید قفس ما

Мо чашм надузем ба айб аз ҳунари халқ

ما چشم ندوزیم به عیب از هنر خلق

Ҳаргиз нанишинад ба ҷароҳати магаси мо

هرگز ننشیند به جراحت مگس ما

Чун синаи хуршеди нафас пухта барорем

چون سینه خورشید نفس پخته برآریم

Чун субҳ надорад раги хомии нафаси мо

چون صبح ندارد رگ خامی نفس ما

Бедор шуд аз нолаи булбули гули тасвир

بیدار شد از ناله بلبل گل تصویر

Дар хоб баҳораст ҳамон , додраси мо

در خواب بهارست همان، دادرس ما

Аз боди хазон сард нагардад дили гармаш

از باد خزان سرد نگردد دل گرمش

Ҳар ғунча ки хандид ба рӯй қафаси мо

هر غنچه که خندید به روی قفس ما