Ғӯта додам дар дили алмоси доғи хеш ро

غوطه دادم در دلِ الماس داغِ خویش را

Равшан аз об гуҳар кардам чароғи хеш ро

روشن از آبِ گهر کردم چراغِ خویش را

Шуд чу доғи лолаи хокистари нафас дар сина ам

شد چو داغِ لاله خاکستر نفس در سینه ام

То зи хӯн чун лола пар кардам аёғи хеш ро

تا ز خون چون لاله پر کردم ایاغِ خویش را

Чун шавам бо хору хаси маҳшур дар як перҳан ?

چون شوم با خار و خس محشور در یک پیرهن؟

Ман ки май дуздами зи буии гули димоғи хеш ро

من که می‌دزدم ز بوی گل دماغِ خویش را

Бехудиро гардиши чашми ту оламгири сохт

بی‌خودی را گردشِ چشمِ تو عالمگیر ساخت

Аз ки гирам , ҳайратӣ дорам , суроғи хеш ро

از که گیرم، حیرتی دارم، سراغِ خویش را

намешавад шӯри қиёмат марҳам кофурем

می‌شود شورِ قیامت مرهمِ کافوریم

Ман ки прўрдм ба чашми шӯр , доғи хеш ро

من که پروردم به چشمِ شور، داغِ خویش را

Ъушрати даҳ рӯзаи гули қобил тақсим нест

عشرتِ دَه روزهٔ گل قابل تقسیم نیست

Вақф булбул мекунам дарбаста , боғи хеш ро

وقفِ بلبل می‌کنم دربسته، باغِ خویش را

Беш азин соиб намеояд зи ман ахФои ишқ

بیش ازین صائب نمی‌آید ز من اخفای عشق

Чанд дорам дар таҳи домани чароғи хешро ?

چند دارم در تهِ دامن چراغِ خویش را؟