Дармондаи ин ҷисми нзорсти дили мо
درمانده این جسم نزارست دل ما
Дар санги ниҳон ҳамчу шарораст дили мо
در سنگ نهان همچو شرارست دل ما
Ҳар чанд баҳоии гуҳар аз гирд ятемӣ аст
هر چند بهای گهر از گرد یتیمی است
Бе қимати азин мушт ғубораст дили мо
بی قیمت ازین مشت غبارست دل ما
Чун ғунча маҳоласт ки аз пӯст барояд
چون غنچه محال است که از پوست برآید
Чандон ки дарин сабз ҳисораст дили мо
چندان که درین سبز حصارست دل ما
То даст ба ин пайкар хокӣ нафишонд
تا دست به این پیکر خاکی نفشاند
Мотам зада чун шамъ мазораст дили мо
ماتم زده چون شمع مزارست دل ما
Чун дона бе мағзи з бебаргу навое
چون دانه بی مغز ز بی برگ و نوایی
Шарманда иқбол баҳораст дили мо
شرمنده اقبال بهارست دل ما
То бо хабар аз ҳастӣ хешаст , пиёда аст
تا با خبر از هستی خویش است، پیاده است
Аз худ чу бурун рафт савораст дили мо
از خود چو برون رفت سوارست دل ما
Дарюза дидор кунад аз дару девор
دریوزه دیدار کند از در و دیوار
Ҳар чанд ки ойӣна ёраст дили мо
هر چند که آیینه یارست دل ما
Дорад ба ғами ишқи назар аз ҳамаи олам
دارد به غم عشق نظر از همه عالم
Оҳӯаст вале шер шикораст дили мо
آهوست ولی شیر شکارست دل ما
Ҳар чанд ки печида ба май чун раги талхӣ
هر چند که پیچیده به می چون رگ تلخی
Дар кашмакаш аз ранҷ хумораст дили мо
در کشمکش از رنج خمارست دل ما
Соқӣ бирасон бодаи андешаи гудозӣ
ساقی برسان باده اندیشه گدازی
Каз нохун андеша фигораст дили мо
کز ناخن اندیشه فگارست دل ما
Ҳар доғи ҷигарсӯз , сияҳи хона Лайлӣ аст
هر داغ جگرسوز، سیه خانه لیلی است
То волаи он лола изораст дили мо
تا واله آن لاله عذارست دل ما
То қатраи худро накунад гавҳари шҳўор
تا قطره خود را نکند گوهر شهوار
Саргаштатар аз абр баҳораст дили мо
سرگشته تر از ابر بهارست دل ما
Зон ҷилваи мастона каз он сарв равон дид
زان جلوه مستانه کز آن سرو روان دید
Чун гули ҳамаи оғӯш ва канораст дили мо
چون گل همه آغوش و کنارست دل ما
Дар ришта зуннор кашад донаи тасбеҳ
در رشته زنار کشد دانه تسبیح
Маълум нашуд дар чаҳ шумораст дили мо
معلوم نشد در چه شمارست دل ما
Аз чашмаи ҳайвон , ҷигар сӯхта дорад
از چشمه حیوان، جگر سوخته دارد
Ҳам толеъи хол лаб ёраст дили мо
هم طالع خال لب یارست دل ما
Ҳар чанд дарин боғ чу гул пок даҳонем
هر چند درین باغ چو گل پاک دهانیم
Аз захми забон бута хораст дили мо
از زخم زبان بوته خارست دل ما
Ҳар чанд з паргор фитад гардиши даврон
هر چند ز پرگار فتد گردش دوران
Чун нуқтаи марказ ба қарораст дили мо
چون نقطه مرکز به قرارست دل ما
Зини нағмаи сароён ки дарин боғ ва баҳоранд
زین نغمه سرایان که درین باغ و بهارند
Соиб з навой ту фигораст дили мо
صائب ز نوای تو فگارست دل ما